สวัสดีกันอีกครั้งนะครับทุกๆท่าน...
ข้าพเจ้าได้แต่งเสร็จไปอีกบทแล้ว...
(ถึงฉันทลักษณ์จะไม่ 100% ก็เถอะ... แต่คอยดูงานที่สมบูรณ์ในภาค 11 ให้ดีนะครับ...)
 
เอาล่ะ... เข้าเรื่องกันเลย (ตอนท้ายมีแถมเล็กน้อย... เดี๋ยวอธิบายทีหลัง)
 
กาพย์ห่ากระสุน - ด่าน 6 ภาค 7
 
อันตัวเราขอเล่าขาน             ถึงตำนานแดนมายา
เหตุการณ์มีอยู่ว่า                ทำไมหนาพาเย็นเหลือ
เหมันต์มิจางเจือ                  มิโกะเบื่อสีขาวโพลน
คิดแล้วจึงกระโจน                ทะยานโผนจากศาลเจ้า
มิโกะไล่ผางเผ้า                   ถล่มเข้าไปทุกจุด
แต่แล้วก็สะดุด                    เห็นหญิงชุดวิญญาณงาม
ซากุระทูตขาม                    เบ่งบานตามความปรารถ
มิโกะก็ถึงบท                     พิโรธจดทดวาที

"ชะชะ! เจ้าภูตผี                 กล้าลองดีมิกลัวเกรง
พันบุปผาบานเบ่ง               ทำละเลงแย่งฤดู
คงจะถึงคราวสู้                   จงคอยดูเราพิฆาต!"

กลีบซากุระสาด                  นางยิ้มมาดคาดคลี่พัด

"เราขอเจ้าอย่าขัด               มิอยากซัดคนให้ตาย
เรานั้นหาทำลาย                เพียงเปลี่ยนปราย ซากุระ
จากที่นิ่งตายตะ                 ให้บุพพะบานเต็มต้น
แต่ถ้าเจ้าดั้นด้น                 รนค้นหนม้วยก็เชิญ"

โทสะมากเกินทน               ยืนฟ้าหนชี้โกะเฮย์

"อุแหม่! ผีไร้เล                  หลักพักเอเอนร่างเขลา
เหตุไหนกล้าดูเบา              เราจักซักหักเจ้าหาญ
มิตายก็พิการ                    น่ารำคาญเกินคนทน
ผีที่มักชักบ่น                    เราจะดลให้วินาศ!"

ผีมองตาอาฆาต                จะบังอาจลบศักดิ์เรา

"แหม่! เจ้าขาวแดงเขลา       อันตัวเราเป็นเจ้าหญิง
วิญญาณต่างพึ่งพิง             จงประวิงไว้ให้ดี
แต่หากอยากหาที่              ไร้ชีวี เราจัดให้!"

ยูยูโกะกล่าวไซร้               การ์ดใบแรกเริ่มโปรยสาด

*ใบที่ 1 สิ้นถิ่นฐาน 「สิ้นตัวตน -ฆ่าตัวตาย-」

เลเซอร์ห้าลำกวาด            ซ้ายขวาปาดพาดทั้งหมด
กระสุนเล็กเลี้ยวลด           เคี้ยวคดกราดสาดกระจาย
เหลืองน้ำเงินพร่างราย       เขียวกระจายวายวางชีพ

กระสุนหลากมากกลีบ        มาต่อตีบทางมิโกะ
มิโกะหลบเลโละ               มิโมโหะโผล๊ะเสียท่า
จ้าวพรายกางพัดมา           ถึงเวลาใบที่สอง

*ใบที่ 2 ระบำมรณะ 「สรรพชีวิตล้วนมีวันดับ -แดนมาร-」

ผีเสื้อภูตลอยล่อง              งามจนต้องมองค้างไป
เรย์มุหารู้ไม่                    กระสุนใหญ่ไล่ตามทาง

เรย์มุเกรซหลบพลาง          ตาอ่านทางกระสุนใหญ่
หลบล่องข้องขัดไม่            ใบต่อไปใช้ไม่รอ

*ใบที่ 3 วิญญาณตระการ 「Butterfly Delusion」           

วิญญาณวิ่งตามถ่อ            พุ่งเข้าล่อล้อเรย์มุ
ผีเสื้อประกายยุ                วงงามงุตามราญรอน

ดันมาคุงามงอน               เรย์มุถอนหายใจพลัน
เขตแดนซ้อนสองชั้น          ใช้ได้พลันมิต้องคิด
งามงงชวนหลงพิศ            หากมาติดคิดรอดยาก
ถึงคราวผีลำบาก              ประกาศปากใบที่สี่

*ใบที่ 4 ทำนองลุ่มลึก 「Repository of ฮิโรคาวะ -วิญญาณเทวะ-」

ร่ายเพลงวิญญาณมี          ลอยเร็วรี่ที่ต้นเสียง
ยูยูโกะเรียบเรียง             วิญญาณเคียงเรียงตัวกัน
เปลี่ยนเป็นผีเสื้อพลัน        จัดวางหันผันขัดทาง
อีกกลุ่มรวมตัวพลาง         พุ่งไปทางมิโกะนั้น
กระสุนช่างกระชั้น           หลบมิทันคงมิรอด

มิโกะหลบพลางตอด         ยันต์วายวอดการ์ดหายไป
เห็นทีคงต้องใช้               การ์ดใบห้าอย่าปราณี
 
*ใบที่ 5 ยันต์ซากุระ 「ซากุระย้อมดำสมบูรณ์ -เบ่งบาน-」

กางพัดมาอีกที               จ้าวพรายนี้พิโรธแล้ว
ซากุระเพริศแพร้ว           งามไม่แคล้วคราวโรยร่วง      
กลีบม่วงร่วงเป็นช่วง        วิญญาณห่วงพากันมา
ผีเสื้องามหนักหนา           ตระการตาหาใดเทียบ     
กลีบม่วงร่วงงามเงียบ       ชีวีเปรียบจะต้องดับ
ซากุระดำขลับ                ร่วงโรยรับทับคนเป็น

คนเป็นหลบยากเข็ญ         ช่องว่างเห็นกลางดงกลีบ
ขว้างยันต์พุ่งสวนถีบ         จ้าวพรายหลีบกลีบกระเด็น
มิโกะพิศแลเห็น               เรื่องคงเป็นที่สิ้นสุด
ฤดูกาลคงหยุด                กลับเข้าจุดชุดสามัญ
คนเป็นพลันแลหัน            ยินกลอนพลันผ่อนตามลม

「กลัดกลุ้มแสนตราตรม      ช่างขื่นขมกายพ่ายเพลีย
หากปฏิเสธเสีย               คงไปเคลีย ภพไร้แสง...」

*ต้นฉบับจากกวีไซเกียว ใช้โดยท่านซุนในภาค 7 แปลไทยโดยท่านเซฯ แปลงเป็นกาพย์โดยโรทัน...

สิ้นเสียงกวีแปลง              ทูตสำแดงเดชบุปผา
จำแลงแปลงออกมา           จากต้นซากุระทูต
คนเป็นไร้คำพูด               เห็นจ้าวภูตกลับฟื้นคืน
แต่ร่างดำไร้ตื่น                นี่คงฝืนเป็นแน่แท้
คนเป็นมิอาจแพ้               ผนึกแก้หลบแค่นั้น
มือจับโกะเฮย์มั่น              ตัวของฉันจะช่วยเธอ

*ใบสุดท้าย 「ผีเสื้อวิญญาณหวน -บานหนึ่งส่วน-」

ซากุระทูตเลอ                 เจอวิญญาณบานหนึ่งส่วน
ร่ำเสียงวิญญาณครวญ       ผีเสื้อสวนบินเป็นวง
กลีบดอกไม้ร่วงลง            มิมั่นคงจบไม่ง่าย

*「ผีเสื้อวิญญาณหวน -บานสามส่วน-」

สิบห้าวิผ่านผาย               ต้นคนตายบานสามส่วน
ฝูงผีเสื้อปั่นป่วน               วิญญาณรวนชวนสงสาร
ซากุระผลิบาน                 ธารเลือดผ่านผู้วายชนม์
มิโกะมิจำนน                   หลบหลีกทนผีเสื้อพราย

*「ผีเสื้อวิญญาณหวน -บานห้าส่วน-」

ซากุระคนตาย                 เบ่งบานผายงามห้าส่วน
เลเซอร์เริ่มตราตรวน         ผีเสื้อมวลชวนอนาถ
พลัดพรากผีไร้ญาติ           ตายตัดขาดใต้ไม้ทูต 
ผีเสื้อน่าอาดูล                 ชีพสิ้นสูญศพปิดปก
"ทูตท่องตะวันตก"            กลืนชีพหมกวิตกชน
คนตายร่วงดังฝน             หักคนเป็นให้วอดวาย
มิโกะหลบภูตพราย           พ่ายมิได้ตายทันที

*「ผีเสื้อวิญญาณหวน -บานแปดส่วน-」

สิบห้าวิผ่านลี้                  ไม้ทูตนี้บานแปดส่วน
ดวงวิญญาณชี้ชวน           พรายฟื้นหวนทวนคืนชีพ
รวดร้าวรัดรึงรีบ              เขตแดนบีบบดกดมา
สิบห้าวิมายา                  วิญญาณพาฟื้นคืนหวน
กระสุนก็พลันรวน             แว่วเสียงครวญหาปราณี

เริ่มชักไม่เข้าที                มิโกะนี้พิพิศเห็น
จ้าวพรายทุกข์ทนเข็ญ       คงเพราะเป็นการฝืนคืน
มนุษย์ชีพหายืน               พรุ่งมะรืนคืนเป็นผี
คิดอยากจบเรื่องนี้            ทุกข์มากมีผีไร้สุข
คิดแล้วจึงเรรุก                ทะยานบุกใต้ไม้ผี
เตรียมยันต์กระชั้นดี          ตัวเรานี้จักผนึก
เจ้าเอ๋ยจงหลับลึก             อย่าคิดนึกเรื่องผ่านมา
หลบหมดพ้นเวลา             สิบห้าวิมิรอช้า
บุปผาห้อยระย้า               ก็ถึงคราดับโรยร่วง
เขตแดนผนึกหน่วง            คอยค้ำถ่วงมิคลายอีก
ผีเสื้อกระผือปีก                ต่างพาหลีกไปแดนสุข
จ้าวพรายสลายทุกข์           ระลึกยุคตนยังเป็น
ทั้งสองต่างแลเห็น              จบสิ้นเป็นไปโดยดี
ฉะนั้นตัวเรานี้                   จบเรื่องปีผลิหิมะ...
 
และก็ของแถมที่ว่า... เอ่อ... คนที่ไม่เคยเล่นเกม Ib หรืออ่านสปอยล์มาก่อน
และต้องการเล่นรู้เรื่องราวด้วยตนเองกรุณาหนีไป... (เราเตือนคุณแล้วนะ...)
 
Warning!!! Extreme Spoiler!!!
 
 
 
 
 
Mary's Poem
 
อันเรานามแมรี่               มีชีวีน่าอนาถ
เป็นเพียงแค่ภาพวาด       ตัวมิอาจพ้นกรอบไป
ช่างทุกข์ทนฤทัย            ตัวเราไร้ใครเห็นใจ
พอเจอคนที่ใช่               เขานั้นไซร้ทิ้งเราไว้

กุหลาบฟ้านั้นให้            โอกาสไซร้เขาหนีไป
ภาพวาดแล้วเยี่ยงไร        มีจิตใจก็ใช่คน
ทิ้งเราให้ทุกข์ทน           ในวังวนไร้ตัวตน
ปีเดือนเลื่อนพันหน        ดั่งทัณฑ์ทนขังชั่วกัลป์...
 
ถูกต้อง!!! ใช่แล้ว!!! แมรี่จากเกม Ib นั่นเอง... ผมอ่านเกี่ยวกับเธอแล้วรู้สึกสงสารเธอยังไงพิกล...
ผมก็เลยเกิดอาการอยากแต่งกาพย์ข้างบนนั่นขึ้นมา...
(รู้สึกเหมือนจะสงสาร+อวยแมรี่ไปแล้วซิเรา...)

edit @ 2 Jun 2012 23:15:37 by โรทัน ดันมาคุ

edit @ 2 Jun 2012 23:18:39 by โรทัน ดันมาคุ

Comment

Comment:

Tweet

รออ่านภาค 11 (Only) มันน่าดู

#2 By Keiyaku on 2012-06-03 11:58

เจ้าเอ๋ยจงหลับลึก อย่าคิดนึกเรื่องผ่านมา
เอ๋อๆๆbig smile big smile
(ว่าจะอ่านต่อตอนเช้าว่างก็ลุยเลย ฮ่าๆๆ)

#1 By ice075320 on 2012-06-03 02:48