กลับมาพบกับข้าพเจ้าอีกครั้ง...
เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลามาก... เชิญรับชมความบ้าของคนแต่งได้เลยครับ...
 
กาพย์ดันมาคุ - ภาค 10.5 ด่านสุดท้าย (เนื้อเรื่อง เรย์มุ)

ตัวข้าขอเล่าไซร้                แผ่นดินไหวไร้ร่องรอย
ท้องฟ้าอากาศพลอย           ค่อยผล่อยปล่อยไร้ควบคุม
บางคนเมฆมืดคลุม            บางคนกลุ้มหมอกตรอกตาม
บางคนในเขตคราม            ฟ้าคำรามพิรุณพัน
หากสองคนเจอกัน             อากาศพลันตีกันเอง
อากาศรวนละเลง              เหตุใหญ่เกรงเกิดอีกหน
แผ่นดินวินาศจน               ศาลเจ้าหนหล่นเป็นซาก
เจ้าของก็ถึงฉาก               บุกลำบากหาต้นเหตุ
สืบไปจนได้เศษ                ไฉนเหตุอากาศเปลี่ยน
ไอแดงถูกรวมเรียก            หรือควรเพรียก"สันดานคน"
รวมกันอยู่ ณ บน              นภาหนบนภูเขา
มิโกะมิโง่เขลา                  พุ่งพรวดเข้าเหนือสวรรค์
พลันพบดาบเทพทัน           รวบรวมกันสันดานคน
ไอแดงเปลี่ยนหนาจน          ทุกแห่งหนมลฑลเมฆ
เจ้าของเอกเขนก               ทำดั่งเฉกเหตุไม่เกิด
ดาบเหลืองส้มจ้าเจิด           งามเสียเลิศเพริศวิไล
ดาบนี้คงมิใช่                    ของใครใครได้ง่ายง่าย
เจ้าของคงมิคาย                คงมิวายใช้กำลัง
เรย์มุคิดได้ดัง                   จึงชี้สั่งทั้งพิโรธ

"อุแหม่! เจ้าคนโฉด            ทำผิดโทษโกรธมากนัก
ศาลเจ้าเราพังหัก               อากาศชักหักสมดุล
ตัวเราที่แค้นขุ่น                 จักยำหุ่นเทวารำ!"

เทวาลุกขึ้นขำ                  ก่อบดาบกำทำเต๊ะท่า

"ตัวเรามีนามว่า                ฮินะนาอิ เทนชิ
อาศัยสวรรค์มิ                  สุขใจริคิดก่อเหตุ
ได้ยินทั่วทั้งเขต                เซนซ์รู้เหตุเจ้าแม่นนัก
คาดเดาทำนายทัก             ก่อนเข้าหักเหตุประหลาด
แต่ดูแล้วผิดคาด                โดนแดดสาดมิสนใจ
จึงใช้แก่นหินไซร้               กระตุ้นไปพังศาลเจ้า
เผื่อว่ามิโกะเขลา               จะเต้นเร่าบุกขึ้นมา
แต่ก็ยังมาช้า                    รอซะข้าเบื่อเหลือเกิน
จงทำให้ข้าเพลิน                ลงไปเดินกราบพื้นเสีย
อยู่ไปดังตัวเพลี้ย               แย่งดูดเลียขูดต้นไม้
อู้งานอย่างนี้ไซร้                สอยเราไม่ร่วงหรอกหนา
หรือหากเจ้าจะท้า              ข้าจะย่ำซ้ำให้จม
ให้รู้รสขื่นขม                    ระทมใจไปตายซะ!"

มิโกะฟังเทวะ                   ปากรานระฟากฟาดหยาม
ตะโกนก้องคำราม              มิเกรงขามเทวาฟ้า

"ชิชะ! ช่างหน้าหนา            กล้ามาท้าประลองเรา
แม้แต่โยวเซย์เขลา             แค่เห็นเราเข้าซอกหนี
แต่เจ้ายังท้าตี                   โง่กว่านี้มีที่ไหน
พูดจาท้าเหลวไหล              อยากตายไซร้ก็ว่ามา
ข้าพิโรธแล้วหนา                เตรียมตัวลาข้าเชือดเจ้า!"

เทวาจัดผมเผ้า                  หยิบซองเถ้าขาวออกมา
ก่อนจะเปิดวาจา                 มิโกะบ้าหล้าล่มลัง

"ซองเถ้าเราจัดสั่ง                เอามาฝังเถ้าคนเขลา
กล้ามาท้าตัวเรา                  เจ้าพิภพปฐพี
เตรียมตัววายชีวี                 สิ่งใดมีสั่งเสียไหม?
เผื่อว่าเราจัดให้                   จะได้ไม่ตายมีห่วง"

มิโกะฉุนขัดช่วง                  ทืบเท้าหน่วงกล่าวสวนไป

"ชิชิ! เจ้าเป็นใคร                 เอาซองใส่เถ้าขู่เรา
ระลึกนึกคึกเข่า                   เราจะเอาเจ้าเข้าใส่
ซองเถ้าที่เจ้าใช้                   จะกลับไปใส่เจ้าของ
พูดมิคิดตราตรอง                 คงได้ลองซองใส่เถ้า
จะพิฆาตตัวเจ้า                   เอาให้หลาบกราบกรานเรา!"

ได้ยินราวผลาญเผา               กายสั่นเทาดาบลั่นเลือน
ไฉนมิโกะเถื่อน                    พูดได้เฝื่อนหูขังเขื่อน
คงถึงคราวต้องเตือน              จงตัดเฉือนกระบี่ครึ
"ฮิโซวเทนโนะทซึ-                รุกิ"รึส่องเพริศพรึ
เทนชิคำรามฮึ                      ไม่ยั้งยึการ์ดใบแรก

*ใบที่ 1 แก่นหิน「หินวิญญาณแห่งท้องนภา」

ซัดปาแก่นหินแจก                กระสุนแตกแดงหลากแฉก
มิโกะโดดผ่าแหก                 ปายันต์แลกแจกไม่ยั้ง
แก่นหินกระจายทั้ง               กระสุนตั้งหินก็บัง

มิโกะทำขึงขัง                     พุ่งไม่รั้งพังแก่นหิน
ถีบเทวาเหินบิน                   พุ่งชนหินเสียงดังยิน
โกรธก้องจงลองกิน                ใบสองสิ้นถิ่นปราณี

*ใบที่ 2 ฟ้าดิน「ถึงจะชอบอาละวาดแต่ก็เป็นพระแม่ธรณีนะ」

เราคุมปฐพี                        ยังกล้าดีอยากเป็นผี
เทนชิพูดจบขี่                     แก่นหินบี้ไล่บดกด
ปฐพีพลันคด                      เรียงเลี้ยวลดเสาบรรพต

มิโกะมิโดนบด                    เสาบรรพตเด้งหลบพ้น
เรย์มุกระโดดหน                 ลังกาวนไม้ฟาดจน
เทวามิอาจทน                    กระเด็นชนพื้นหวนคืน
เทนชิลุกขึ้นยืน                   จงกล้ำกลืนนิทราตื่น
จงกลับสู่ค่ำคืน                    บ่มิตื่นนิจนิรันดร์
การ์ดใบที่สามนั้น                 จะโรมรันทั้งเขตขันฑ์

*ใบที่ 3 สัมผัสเทพ「หินสะกดธรณี」

กระบี่ชี้พื้นพลัน                   จงรับทัณฑ์ธรณี
พื้นสั่นลั่นเลื่อนที                  แก่นหินตีปฐพี
ผุดผิมิปราณี                      กระสุนสีแดงกระจัด

มิโกะหลบพลางซัด               ยันต์เข้าอัดซัดจากหัถต์
สเปลการ์ดโดนขัด                คนโดนปัดกระเด็นไป
ใบที่สี่นี้ไซร้                        คงต้องใช้ดาบสีไฟ
 
*ใบที่ 4 ฟ้าดิน「ปฐพีที่อยู่ห่างไกลจนมองเห็นโลกอยู่เบื้องล่าง」

ชูดาบขึ้นฟ้าไป                    ปักดินให้ไหวทั้งเขต
มิโกะโดนพื้นเภท                 กระเด็นเดชหาดาบเหตุ
เทนชิมิสังเวช                     กระสุนเศษกระจายซ้ำ

มิโกะถึงช้ำ                        กระสุนย้ำเทวาขำ
มิโกะกระเด็นต่ำ                  เทนชิทำย้ำปักพื้น
มิโกะกระโดดตื่น                 ลุกขึ้นยืนใจแข็งขืน

"ข้าจะขอเอาคืน                  มิให้ตื่นฟื้นขึ้นมา
ต้นเหตุคือข้อหา                  ล้มตัวข้ามายืนขำ
เราจะเอาให้จำ                    เราจะยำไม่ลังเล
ขาน「มุโซวเทนเซย์」           จงเป็นเซซากปนเป!"

ตบเจ็ดทีเอาเฮ                   ยันต์สาดเทเละไม่เหลือ
เทนชิกระเด็นเกลือ              กลิ้งเถือเหลือดาบฝังเฝือ
เรย์มุไร้ใยเยื่อ                    เตรียมลาก"เหยื่อ"กลับศาลตน
แต่เหตุกลับพิกล                 ดาบบันดลยกพื้นจน
ขึ้นเหนือโลกาคน                รอบข้างหนราวกลางคืน
เทนชิก็ถึงฟื้น                     ควงดาบคืนตาเบิกตื่น

"อย่ามาทำระรื่น                 เราจักคืนความแค้นเรา
ตัวเจ้าจงรับเอา                  สันดานเหล่าคนโง่เขลา
จงหลอมราวแผดเผา            ใต้ไอเหล่าสันดานคน
จงเละเสียให้พ้น                 ไร้ตัวตนเจ้าคนจน!"

มิโกะก็สุดทน                     ด่าวังวนเงินศาลเจ้า
ได้ฟังราวผีเข้า                   ชี้หน้าเอาวาจาเผา

"ชิชะ! ฟังหมาเห่า               ช่างโง่เขลาเบาปัญญา
เจ้าเหง้าเหล่าช่างกล้า           วาจาบ้าพาโทสา
เอ้า! เจ้าจงเข้ามา                ตัวของข้ากำราบสิ้น
จะคนเทพหรือริ้น                จงไปบินลงกินดิน!"
วาจาด่าจบสิ้น                    เทวาบินพลางควงดาบ
พลันเกิดแสงแวบวาบ           จงก้มกราบและเข็ดหลาบ
คงถึงคราวกำราบ               มิเทียบทาบใบสุดท้าย
 
*ใบสุดท้าย
 「สวรรค์ชั้นมโนคติสีเพลิงของมนุษยชาติทั้งมวล」
 
ไอแดงเปลี่ยนแปรกลาย        เป็นเส้นสายเลเซอร์ส่าย
กระสุนปราณสาดปราย         ดูแล้วคล้ายพิรุณร่วง
เรย์มุหลบตีหน่วง               ผ่านตัดช่วงท้ายสุดสรวง
เลเซอร์กระสุนปวง              หายหดห่วงช่วงสุดท้าย
ปราณแดงฟุ้งกระจาย           เห็นเป็นสายช่างโหดร้าย
เรย์มุรู้สึกคล้าย                  คงวอดวายถ้าโดนไป
มิโกะพุ่งหลบไว                 ปราณกลายไปบีมแดงไซร้

ยิงแหลกแจกออกไป            ถึงช่วงใช้บอมบ์สวนใส่
ตัวเจ้าจงรับไป                  เขตแดนไซร้ผนึกให้
มิโกะเตะซ้ำใส่                   สเปลไซร้ถึงคราวจบ

เทนชินี้สลบ                      เรื่องจักจบเนื้อหาครบ
มิโกะลากร่างพบ                ไปสมทบคนซ่อมศาล
เราขอจบตำนาน                บุกพิมานฟ้าซมซาน
คนอื่นต่อสืบสาน                 เสร็จสิ้นงานซ่อมศาลเอย...
 
แล้วเนื่องจากเกิดอาการมันมืออะไรขึ้นมาไม่ทราบ... จึงได้แต่งไอ้นี่ต่อเลย...
(4 คนที่ว่านี่... เล่นกันเก่งจริงๆนะเธอ...
ถ้าได้ฟาดกับคนหนึ่งแล้วท่านจะรู้เองแหละ... ถึงอาจจะไม่ระดับสยองขวัญ 100% เลยก็เถอะ...)
 
บท 4 จตุรเทพ 12.3 แห่งกลุ่ม

ถึงคราวจะเล่าขาน         สี่จอมมารภาคต่อสู้
คนหนึ่งชอบอัดตู้           อีกคนรู้มากจนเหวอ
อีกคนหนึ่งอย่าเผลอ       อีกคนเหอบินอย่างเลอ
คนแรกมิโซะเนอ           ราชันย์เธอไร้ใครต้าน

คนสองเคย์ยะขาน         รับประทานคอมโบมาร
คนสามอรัญการ            กบบินผ่านค้านถึงตาย
คนสี่โรทันหมาย            อัดให้ตายจงสูญหาย
สี่มารอย่าฟาดกราย        ไม่งั้นตายไม่งามแน่
 
ขอจบการอัพบล็อกไปแค่นี้แล... จะอัพอีกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ (ภาค 11 คงต้องรอไปอีกพักหนึ่งเลย...)
ทำไมเขียนบนกระดาษมันง่ายจริง... แต่พอคัดลอกลง Notepad แล้วโครตทรมานเลย...

edit @ 9 Jun 2012 10:21:27 by โรทัน ดันมาคุ

Comment

Comment:

Tweet

อีกคนรู้มากจนเหวอ (เหมือนจะใช่เต็มๆเลย)
ปล.นั่งอ่าน 10.5 อย่างสนุก

#3 By Keiyaku on 2012-06-09 13:12

อดทนแต่งได้สุดยอดมากเลย เราก็ต้องอดทนอ่านให้ได้งิbig smile

#2 By ice075320 on 2012-06-09 12:47

รู้สึกว่าเดี๋ยวนี้จะแต่งกลอนซะเก่งเชียว =w=c) ตอนครูให้แต่งกาพย์ยานี ๑๑ สดุดีสุนทรภู่น่าจะมาจ้างโรทัน (ฮา..)

#1 By moriyeppe on 2012-06-09 11:50