สวัสดีทุกๆท่านอีกรอบ...
ทั้งจะช้าไปหน่อยเพราะมีเรื่องเล็กน้อย...
แต่ผมก็ทำตามสัญญาที่จะเอาฟิคนั่นมาลงบล็อคแล้ว...
(ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย? OTL!!!)
 
Snowfield Flower (บุปผาแห่งทุ่งหิมะ) 「雪原の花」
 
"เอาอีกแล้วนะสโนว์... ทำไมเรื่องง่ายๆแค่นี้ก็ไม่ยอมทำนะ? ครูไม่เข้าใจเธอจริงๆ?"
"ต... แต่ว่า..."
"ไม่มีแต่แล้วสโนว์ ครูหมดปัญญาช่วยเธอแล้ว สิ้นเทอมนี้ครูรับรองได้เลยว่าเธอได้ 0 แน่ๆ"
"ค่ะ..."
สิ้นเสียงของอาจารย์ ทั้งห้องเรียนก็ตกอยู่ในความเงียบงัน แต่สำหรับสาวน้อยที่มีนามว่าสโนว์แล้ว...
ห้องเรียนไม่ได้แค่เงียบลงเท่านั้น แต่มันกลับดูมืดมนลงด้วย...
"ใจเย็นๆ สโนว์... เธอยังไม่ตายซะหน่อยนะ..."
"แต่... โรทัน... ถ้าพ่อแม่รู้เรื่องเข้าล่ะก็..."
"ไม่ต้องห่วงหรอกนะโนว ยังไงพ่อแม่ก็ต้องเข้าใจลูกอยู่แล้ว อีกอย่าง..."
"..."
"ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม โรก็ยินดีที่จะอยู่ข้างโนวตลอดนะ..."
"ข... ขอบคุณนะโร..."
โรทัน เพื่อนสนิทของสโนว์ปลอบใจเพื่อนของเขาก่อนที่เขาจะเดินทางกลับบ้าน
โดยเหลือสาวน้อยยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น...
 
ที่บ้านของสโนว์...
 
"เอาอีกแล้ว!!! โตจนขนาดนี้แล้วยังจะได้ 0 อีกเหรอ!?
นี่พ่อเห็นลูกได้ 0 มากี่ปีแล้ว? พ่อผิดหวังในตัวลูกจริงๆ"
"ขอโทษค่ะ... คราวหน้าหนูจะ...""แกพูดอย่างนี้มากี่รอบแล้ว!?
พ่อชักจะทนไม่ไหวแล้วนะ... ถ้าเอาดีไม่ได้ก็ไปที่อื่นซะ!!! ไม่ต้องมาที่นี่อีก!!!
ตั้งแต่นี้ไป แกไม่ใช่คนบ้านนี้แล้ว ไปเก็บข้าวของซะ!!!"
"ค... ค่ะ..."
หยาดน้ำตาของสาวน้อยโรยรินอย่างไม่ขาดสาย... เธอเดินขึ้นไปเก็บของอย่างคนที่สิ้นหวัง...
ในชีวิตของเธอคงจะไม่เหลืออะไรแล้ว แม้แต่ครอบครัวของเธอยังไม่สนใจใยดีเธอเลย...
"สุดท้าย... ตัวฉันก็ไม่เหลืออะไรแล้วสินะ..."
สาวน้อยพูดทั้งหยาดน้ำตาก่อนจะเดินออกจากบ้านไปอย่างไร้จุดหมาย...
.
.
.
"เฮ้ย!!! ผู้หญิงว่ะ! มาคนเดียวด้วย! ฉุดเลยไหมลูกพี่?"
"เอาเลย... แต่คนนี้สวยจริงๆ... ข้าขอก่อนล่ะกันนะถ้าฉุดได้..."
"เออๆ... ยังไงเราก็ต้องเชื่อฟังลูกพี่อยู่แล้วนี่..."
สาวน้อยที่เอาแต่โศกเศร้าในชะตาชีวิตของเธอไม่ได้รู้เลยว่า
ตัวของเธอถูกพวกอันธพาลสะกดรอยตามอยู่...
และเมื่อพวกมันสบโอกาสที่เหมาะสม ในตรอกที่เงียบสงัดไร้ผู้คนผ่านไปมา...
.
.
.
ผลั่ก!!!
สโนว์รู้สึกเหมือนถูกของแข็งบางอย่างกระแทกใส่หัวของเธอ
ในตอนนี้ตัวเธอไม่สามารถขยับได้อีกต่อไป... เธอถูกพวกอันธพาลลากตัวไปอย่างง่ายดาย...
 
อีกด้านหนึ่ง...
 
"โนวเนี่ยน้า... ถ้าทำไม่ได้ก็น่าจะมาปรึกษากันตั้งแต่เนิ่นๆ
มารู้เอาตอนจะตัดเกรดแล้วก็ต้องมาทำให้ตอนดึกจนได้...
คืนนี้ก็อดเล่นเกมอีกแล้ว... อ๊ากซ์!!! แล้วเมื่อไหร่ฉันจะเล่น PoXeXoX จบล่ะเนี่ย!?
เหลือแค่ 4 จตุรเทพกับแชมป์ฯแล้วแท้ๆ"
โรทันพูด (บ่น?) ในขณะที่เขากำลังขับรถกลับจากการซื้อของมาทำงานให้สโนว์
แต่หูของเขาก็ต้องสะดุดทันทีที่ได้ยินเสียงตะโกนที่แสนจะคุ้นหูเหลือเกิน...
"โร!!! ใครก็ได้!!! ช่วยโนวด้วย!!!"
โรทันได้ยินเสียงก็รีบบิดรถของเขาไปทางต้นเสียงทันที...
 
ด้านของสโนว์...
 
"ไม่มีประโยชน์... ที่นี่แทบจะไม่มีคนผ่านอยู่แล้ว... แต่เพื่อความชัวร์... จัดการทีซิ! 
ถึงจะเสียดายที่จะไม่ได้ฟังเสียงครวญครางของสาวน้อยที่น่ารักขนาดนี้ก็เถอะ..."
"Sir! Yes Sir!!!"
พวกลูกน้องหยิบผ้ามาผืนหนึ่งแล้วเอาผ้าผืนนั้นปิดปากสโนว์ทันที 
"ร... โร..."
สโนว์รู้สึกว่าสติของตัวเองค่อยๆวูบดับลงไปจนหายไปในที่สุด...
"เรียบร้อยแล้วลูกพี่! จะทำอะไรต่อก็เชิญตามสบาย..."
"ไม่ต้องบอกข้าก็จะ..."
"ไปนอนกับพื้นซะแก!!!!"
โรทันกระโดดลงจากรถของเขาพร้อมกับหยิบไม้ทีซึ่งเป็นหนึ่งในอุปกรณ์ที่เขาซื้อมาทำงานให้สโนว์
แล้ววิ่งพุ่งเข้าไปหาหัวหน้าของพวกอัทธพาลทันที...
"เฮ้ย!!! ใครวะ!!! เก็บมัน... อั่ก!!!"
หัวหน้าอันธพาลพยายามสั่งการลูกน้อง แต่ก็ช้าไปเมื่อเทียบกับความเร็วในการวิ่งพุ่งเข้ามาของโรทัน
โรทันฟาดไม้ทีใส่ก้านคอของหัวหน้าอันธพาลอย่างแม่นยำก่อนที่เขาจะใช้ไม้ทีฟาดงัดปลายคางซ้ำ
ก่อนที่จะกระโดดถีบหัวหน้าอันธพาลจนกระเด็นลงไปนอนกองกับพื้น
ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของบรรดาลูกน้อง
โรทันรีบอาศัยจังหวะที่พวกอันธพาลพวกนั้นกำลังสับสนว่าควรจะทำอะไรต่อไป
แบกร่างของโนวแล้วพาหนีไปในทันที...
 
ที่บ้านของโรทัน...
 
"ที่นี่... เดี๋ยว!!!"สโนว์สะดุ้งตื่นขึ้นมา เธอพบว่าตัวเธอกำลังนอนบนโซฟาอยู่
รอบๆข้างของเธอเป็นห้องๆหนึ่ง มีทีวีและคอมพิวเตอร์ตั้งอยู่...
"ฟื้นขึ้นมาแล้วเหรอ? จะถามอยู่พอดีว่า..."หมับ!!!ก่อนที่โรทันจะได้พูดอะไรต่อไปนั้น
สโนว์ก็โผเข้ากอดร่างของเขาไปแล้ว...
"โร!!!"
โรทันแสดงท่าทางเก้ๆกังๆทันที แต่ก็พยายามเรียกคืนสติก่อนจะถามต่อไปว่า
"โนว... ทำไมโนวถึงมาเดินคนเดียวตอนดึกๆดื่นๆอย่างนั้นล่ะ? ไม่รู้เหรอว่ามันอันตราย?
แล้วก็กระเป๋าใบใหญ่นั่นอีก?"
สโนว์สะอื้นก่อนจะร้องไห้แล้วตอบคำถามของโรทัน
"โร... โนวไม่เหลืออะไรแล้ว... โนวโดนพ่อไล่ออกจากบ้าน...
ตอนนี้โนวไม่เหลือใครแล้ว..."
โรทันเห็นอย่างนั้นก็พยายามปลอบสโนว์ว่า
"ใจเย็นๆ... เดี๋ยวเรื่องงานชิ้นนั้นโรจะทำให้โนวเอง... ถ้าโนวไม่ได้ 0 แล้ว...
ยังไงพ่อแม่ก็ต้องยอมเข้าใจและให้อภัยแน่ๆ...
อืม... โนวโดนไล่ออกจากบ้านแบบนี้ก็แปลว่ากลับไปที่บ้านไม่ได้สินะ?
ไม่เป็นไร... อยู่กับโรก่อนก็ได้ยังไงโรก็อยู่บ้านคนเดียวอยู่แล้วล่ะนะ..."
"โร..."
แล้วสโนว์ก็โผเข้ากอดโรทันอีกรอบ... โรทันก็ยอมให้สโนว์กอดแต่โดยดี
ก่อนที่จะจัดการกับเสื้อผ้าและข้าวของให้สโนว์รวมทั้งจัดโซฟาให้เป็นที่นอนชั่วคราวของสโนว์ด้วย...
 
กลางดึกของคืนนั้น...
 
"ย... อย่า!!! ไม่นะ!!!!"สาวน้อยสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากฝันร้าย...
เธอฝันว่าเธอถูกพวกอันธพาลพวกนั้นฉุดตัวไปได้...
"ท... ทำไมกันนะ? ทำไมโนวต้องมาโชคร้ายอย่างนี้ด้วย?"
แล้วสาวน้อยก็ร้องไห้ออกมาเบาๆ แต่เสียงนั้นก็ไม่ทำให้โรทันซึ่งนอนอยู่ชั้นสองได้ยินแล้วสบายใจได้
เขาจึงลงมาจากชั้นสองเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับสโนว์...
"เกิดอะไรขึ้นเหรอโนว? ได้ยินเสียงร้องดังลั่นเลยนี่... ฝันร้ายเหรอ?"
"ร... โร!!!"
แล้วสโนว์ก็เข้ากอดโรทันอีกครั้ง... เธอร้องไห้อย่างไม่อายใครแล้วพูดช้าๆว่า
"โร... โนวขอนอนข้างๆโรได้ไหม?"
"ด... เดี๋ยว!!! เรื่องนั้นมัน..."
โรทันหันไปมองแววตาของสาวน้อยที่เต็มไปด้วยน้ำตา... เขารู้ได้ในทันทีว่าเขาควรจะตอบยังไง...
"ก็ได้... แต่แค่คืนนี้นะ..."
สโนว์กอดโรทันไว้แน่น ตัวของเขาเองก็ไม่รู้ว่าเขาจัดสินใจถูกต้องหรือเปล่า
แต่ที่เขารู้แน่ๆคือ "เขาจะไม่มีทางทิ้งสาวน้อยคนนี้ไปเด็ดขาด...
เพราะเขาเป็นที่พึ่งสุดท้ายของเธอแล้ว..."
 
ห้องนอนของโรทัน...
 
"โนว... ไม่อืดอันแน่นะ? ขอโทษด้วยที่เตียงนี้มันแคบไปหน่อย... ก็มันเป็นเตียงเดี่ยวนี่นะ..."
"ไม่เป็นอะไรหรอกโร... แบบนี้แหละ... ดีแล้ว..."
แล้วสโนว์ก็หอมแก้มโรทันหนึ่งที ชายหนุ่มหน้าแดงขึ้นมาในทันที...
.
.
.
"โร..."
"หืม?"
"โรเคยบอกว่า [ไม่ว่าจะยังไง โรก็จะอยู่ข้างโนว] ใช่ไหม?"
"ใช่... ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม..."
"งั้น..."
สโนว์ขยับเข้ามาใกล้โรทันอีก เธอคร่อมร่างของโรทันก่อนจะยื่นหน้าของเธอ
เข้าไปใกล้หน้าของโรทันแล้วพูดว่า
"โนว... อยากจะรู้ว่าโรรักโนวมากแค่ไหนกัน... โนวอยากรู้ว่าโรจะรักโนวไปตลอดไหม?"
พูดจบสโนวก็ขยับเข้าไปไกลโรทันอีก... ชายหนุ่มเห็นอย่างนั้นก็รู้ว่าเขาควรจะตอบคำถามยังไง
และโดยไม่ต้องใช้คำพูด...
โรทันขยับเข้าไปหาสโนว์ก่อนจะจูบเธออย่างดูดดื่มและอ่อนโยน...
สโนว์รู้สึกได้ทันทีว่านี่คือคำตอบของโรทัน...
"โนวรู้คำตอบของโรแล้ว... แต่เพื่อยืนยันคำตอบของโร..."
พูดจบสาวน้อยก็จัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าของทั้งายหนุ่มและตัวเธอเองทันที...
และทันทีที่เสื้อผ้าถูกเปลี้องออกไป... ชายหนุ่มก็ลงมือ"ยืนยัน"คำตอบของเขาทันที...
เขาจับร่างของสาวน้อยกดลงกับเตียงอย่างอ่อนโยน... มือของทั้งคู่ประสานกันอย่างแนบแน่น...
ร่างของชาวหนุ่มกับหญิงสาวประกบกันอย่างแนบสนิทราวทั้งคู่ถูกสร้างมาให้คู่กันและกัน...
"เค้ารักโรนะ..."
"อ... อืม... โรก็รักโนวนะ..."แล้วทั้งคู่ก็จูบกันอีกรอบ ทั้งสองต่างก็รักซึ่งกันและกัน... 
แล้วทั้งคู่ก็เป็นของกันและกัน... นับตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นไป...
 
... สำหรับผู้ที่คิดว่า ธรรมดาดีจริงๆ... เรามีโหมด Extra ให้...
 
Extra Mode
(18+... เราเตือนคุณแล้วนะ... ถ้าอยากอ่านคลุมดำเอาเอง...) 
(ต่อจากซีนจูบกันเลยนะทุกท่าน)
 
ชายหนุ่มเริ่มลูบไล้ร่างกายของสาวน้อยอย่างช้าๆ ร่างกายของสาวน้อยช่างนิ่มนวลเสียเหลือเกิน...
ชายหนุ่มอดใจที่จะลิ้มรสร่างกายนี้ด้วยลิ้นไม่ได้แล้ว...
ชายหนุ่มเริ่มไซร้ซอกคอที่ขาวบริสุทธิ์ดั่งชื่อของสาวน้อย , สโนว์ (หิมะ)
ก่อนที่จะโลมเลียไปทั่วร่างของสาวน้อยอย่างไม่ปราณีสาวน้อยเลย...
สาวน้อยครวญครางอย่างแผ่วเบา...
เธอไม่เคยนึกมาก่อนว่าชายหนุ่มจะยืนยันคำตอบของเขาได้ถึงขนาดนี้...
"อ... อ๊า... โร... ได้โปรด... อ่อนโยนกับโนวด้วย" น... นี่เป็นครั้งแรกของโนวนะ... อ๊า!"
"อ... อืม... โรจะพยายามนะ... เพราะนี่ก็ครั้งแรกของโรเหมือนกัน..." 
พูดจบชายหนุ่มก็ทำตามสัญชาตญาณสามัญของเขาทันที...
เขาคร่อมร่างของสาวน้อยไว้... สาวน้อยรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างกดทับร่างของเธอไว้...
"อ... อ๊า!!! ฮ... ฮ้า!!!!"
สาวน้อยร้องออกมา... เธอบอกความรู้สึกของตนเองไม่ถูก... จะว่าเจ็บก็เจ็บ...
แต่ก็รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกเช่นกัน... สาวน้อยจึงปล่อยให้ชายหนุ่มทำทุกอย่างตามที่เขาต้องการ...
.
.
.
"ฮ... ฮ้า อ... อ๊าง!!! ร... โร... น... โนวใกล้จะไม่ไหวแล้ว... อ๊า!!!!"
"ร... โรเองก็เหมือนกัน... โรคงจะทนได้ไม่นานนักแล้ว... ฮะ..."
ทั้งคู่ต่างก็รู้ดีว่าเวลาของตนใกล้จะมาถึงแล้ว ทั้งคู่เลยเร่งจังหวะให้เร็วและรุนแรงขึ้นไปอีก...
"โร... โร!!! โนวไม่ไหวแล้ว!!! อ... อ... อิย้า!!!!!!!"
แล้วร่างของทั้งคู่ก็ถูกละเลงด้วย"ครีมสีขาว"...
.
.
.
"แฮ่ก... โนว... โนวเชื่อในคำตอบของโรหรือยัง?"
"ม... ไม่น่าถามเลยนะโร... น... แน่นอนอยู่แล้วล่ะ... แฮ่ก..."
แล้วสโนว์กับโรทันก็จูบกันอย่างหวานซึ้ง...
ในตอนนี้ทั้งคู่รู้สึกเหมือนกันคือ...
"โลกใบนี้... มีแค่เพียงเราสองคนเท่านั้น..."
 
ฉันทำลงไปกันแน่เนี่ย!!!! อ๊ากซ์!!!
 
 

edit @ 15 Sep 2012 14:49:22 by โรทัน ดันมาคุ

Comment

Comment:

Tweet

เป็นเรื่องที่อ่านแล้วเห็นภาพจริงๆ ต้องขอชมเชย

#3 By Detective Landstad (103.7.57.18|119.42.104.221) on 2012-09-16 21:47

O//[]//O

#2 By SNOWCATT on 2012-09-15 21:26

เพลินซัง ได้รับความเสียหาย 100,000,000,000 จุด
เนื่องจากเลือดพุ่งอย่างรุนแรง ไม่มีท่าทีว่าจะหยุด
สาเหตุที่เลือดพุ่งนั้น เพราะคลุมดำในบล็อกของนายโรทัน ดันมาคุ
ปัจจุบันกำลังนำส่งปอเต็กตึ๊ง
ก่อนหน้านี้ได้กล่าวไว้ว่า
"จะจิ้น จิ้น จิ้น จิ้น จิ้น โร x โนว ตลอดไป แฮ่กแฮ่กแฮ่กแฮ่กแฮ่ก"

#1 By moriyeppe on 2012-09-15 21:23