[Fic] Snowfield Flower Ep.3

posted on 05 Oct 2012 15:57 by rotund-danmaku in Fanfic, Other
กลับมาอีกแล้ว...
คนเขียนก็ปิดเทอมแล้ว... (ในที่สุด... TvT)
ขอให้ทุกๆท่านเชิญเสพตอนที่สามของซี่รี่ย์... ช่างเถอะ... กันได้เลยครับ...
(ไม่อยากพูดถึงให้เสียเวลาในการอ่านน่ะนะ...)
 
雪原の花 (Snowfield Flower) Ep.3
 
ศูนย์ใหญ่ของคณะมือสังหาร...

"ว่ายังไงนะ? เทนโกะตายแล้ว!?"
"ครับท่าน..."
"อา... ให้ตายเถอะ... โดนตำรวจยิงทิ้ง,โดนพวกแก๊งอื่นยิงทิ้งหรือยังไงล่ะนั่น?"
"แย่กว่านั้นครับ..."
"ห่ะ!? มีแย่กว่าการโดนพวกคู่แข่งหรือทางการฆ่าอีกเหรอ?"
เจ้าของประโยคพูดจบก็ลุกจากโซฟาก่อนจะปรับเน็คไทของตนให้แน่นขึ้น
สีหน้าแสดงความเครียดอย่างเห็นได้ชัด
"ก็... เทนโกะน่ะ... โดนเด็กคนเดียวกับที่ใช้ไม้ทีสอยเขาร่วงฆ่าทิ้ง
พร้อมๆกับพวกลูกน้องทั้งหน่วยเลยน่ะสิครับ..."
"..."
ชายหนุ่มที่รายงานข่าวแก่เจ้านายเขาเมื่อเห็นเจ้านายของเขาเงียบไป เขาก็พูดต่อถึงรายละเอียดว่า
"เรื่องคือ หรือจากที่เทนโกะหายจากการถูกไม้ทีฟาดก้านคอแล้ว เขาก็ล้างแค้นทันที
แต่... เนื่องจากเทนโกะตายใจว่าทางนั้นเป็นเด็ก เลยไม่ได้ฆ่าทันที
สุดท้ายเพราะความประมาท เทนโกะก็เลยโดนเด็กนั่นส่งไปเฝ้ายมบาลด้วยขวานเลยครับ..."
"งั้นหรือ... อืม... คนๆเดียวกับขวานเพียง 1 อัน... แต่กลับฆ่าคนได้ทั้งหน่วย...
ฉันชักจะสนใจในตัวเจ้าเด็กนั่นแล้วล่ะสิ..."
"คงยากครับท่าน... เท่าที่ผู้สังเกตการณ์ของเราสังเกตมา หมอนั่นบ้าเลือดเกินปกติมาก
แถมยังดูท่าทางว่าจะไม่มีทางให้อภัยคณะของเรา เพราะเรื่องของแฟนสุดที่รักของมันด้วยครับ..."
"งั้นก็รีบเก็บมันทิ้งซะ..."
"ก็ไม่ได้อยู่ดีครับท่าน... เพราะในตอนนี้ สายของเราพบว่ามีคนอื่นจับตาดูเจ้าเด็กนี่เหมือนกัน..."
"พวกของแก๊งอื่นหรือ?"
"ไม่สามารถระบุได้ครับ เพราะเท่าที่เราส่งสายไปตามรอยหมอนั่น...
ไม่มีใครรอดกลับมารายงานตัวตนจริงๆของหมอนั่นได้เลยครับ..."
"อา..."
ผู้นำสูงสุดของคณะมือสังหารทิ้งตัวลงกับโซฟาก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้ม
ที่น้อยคนจะได้เห็นจากหัวหน้าของคณะมือสังหาร
"ทำนั่นก็ไม่ได้ ทำนี่ก็ไม่ได้... เจ้าเด็กนั่น... ชักจะน่าสนใจขึ้นเรื่อยๆแล้วสิ... เรซิส..."
"ครับนายท่าน..."
ชายผู้มารายงานข่าวที่มีนามว่าเรซิสน้อมตัวลงพร้อมรับคำสั่งเจ้านายของเขา
"เทนโกะตายไปแล้ว ต่อจากนี้ไปให้นายรับผิดชอบงานที่เทนโกะทำด้วยล่ะ..."
"รับทราบครับท่าน..."
"แล้วก็..."
"?"
"ไปบอกสองพี่น้องนั่นด้วยว่า ให้ระวังพวกตำรวจเอาไว้ การตายของเทนโกะทำให้ตำรวจสนใจพวกเรามากขึ้น
ให้ทำงานแบบระมัดระวังตัว และอย่าบุ่มบ่ามใช้กำลังโดยไม่จำเป็นเด็ดขาด"
"รับทราบครับท่าน..."
แล้วเรซิสก็เดินออกจากห้องบัญชาการของเจ้านายเขาไป...

หลังจากนั้นสองวัน...

"อา... เลิกเรียนแล้ว... กลับบ้านกันเถอะโนว"
"อ... อืม..."
สาวน้อยตอบชายหนุ่มด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยจนชายหนุ่มสังเกตได้ เขาจึงถามสโนว์ว่า
"โนว? เป็นอะไรหรือเปล่า? ทำไมถึง..."
แต่สาวน้อยก็ไม่ยอมตอบเขา... เธอรีบกระชากแขนของชายหนุ่มราวกับต้องการจะไปให้ถึงบ้านให้ไวที่สุด...
"อ... เอ๊! ด... เดี๋ยว!!"
โรทันตกใจ แต่เขาก็คงจะขัดขืนอะไรไม่ได้ สุดท้ายทั้งคู่ก็มาถึงบ้านของโรทันจนได้...
"เอาล่ะ... เล่ามาให้ฟังได้หรือยัง ว่ามันเกิดอะไรขึ้น?"
สโนว์กระโดดกอดโรทันก่อนจะพูดทั้งน้ำตานองว่า
"โร... โนว... โนวโดนรังแก..."
โรทันพยายามปลอบสโนว์ก่อนจะถามต่อว่า
"ใจเย็นๆ โนว... โนวโดนใครแกล้งมา เดี๋ยวโรจัดการให้... ไม่ต้องห่วง..."
โรทันพูดคำว่า"ไม่ต้องห่วง"ด้วยสีหน้าและน้ำเสียงอาฆาตสุดๆ... ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขารักสโนว์มากแค่ไหน...
"โรจำเมื่อวานที่โนวไปทำงานที่บ้านของเนโกะได้ไหม?"
"อ่อ... งานกลุ่มสินะ? แล้วทำไมเหรอ?"
"คือ... คือ... โนวโดนเนโกะวางยา พอรู้สึกตัวอีกทีก็เจอเนโกะกับโนวนอนบนเตียงในสภาพไม่ใส่เสื้อผ้าแล้ว!!!"
โรทันแทบสำลักน้ำลายตัวเองทันที เขาทำสีหน้าเหวอเลยทีเดียวเมื่อโนวเล่าจบ
"เห้ย!!! เนโกะเป็นผู้หญิงไม่ใช่เรอะ!?"
"น... นั่นแหละ... โรฟังไม่ผิดหรอก... เนโกะปล้ำโนวอ่ะ!!!!"
โรทันทำสีหน้าอ่อนใจทันที... เขารู้อยู่ว่าเนโกะเป็นเจ้าแม่ยูริประจำห้อง
แต่เขาไม่เคยนึกว่าเนโกะจะทำได้ถึงขนาดนี้...
เขาปลอบใจสโนว์ก่อนที่จะส่งสโนว์กลับบ้าน เขามีท่าทางซีเรียสอย่างเห็นได้ชัด
ที่รู้ว่าเนโกะลงมือวายกับแฟนของเขา
"ให้ตายเถอะ... จริงอยู่ที่มันดีกว่าการที่โนวโดนไอ้พวกนั้นจับไปขายหรือโดนข่มขืน...
แต่จะให้บอกว่าโดนผู้หญิงด้วยกันวางยาแล้วจับวายมันก็...
เนโกะนะเนโกะ... อุตส่าห์นับถือความสามารถในด้านคอมพิวเตอร์... ชิ!"
แล้วเขาก็คิดแผนการ"ล้างแค้น"บางอย่างออก... เขายิ้มอย่างชั่วร้ายก่อนจะพูดสั้นๆกับตัวเอง...
"หนามยอกมันก็ต้องเอาหนามบ่ง... การล้างแค้นที่เท่าเทียมกันของฉัน...
เนโกะ... พรุ่งนี้ของเธอ ฉันรับรองว่ามันดูไม่สวยแน่ๆ ฮ่ะฮ่าฮ่า!!!"

วันรุ่งขึ้น...

"เอาล่ะ นักเรียนทุกคน ช่วงนี้ขอให้ระวังตัวหน่อยนะ
เพราะทางตำรวจแจ้งมาว่ามีการเคลื่อนไหวของพวกแก็งค้ามนุษย์มากขึ้นๆ จึงอยากให้ทุกๆคนระวังตัวไว้ให้ดี อย่าเชื่อใครง่ายๆ
และหากฉุกเฉินให้ขอความช่วยเหลือจากคนแถวนั้นทันที... ทุกคน กลับบ้านได้ เจอกันใหม่วันจันทร์นะทุกๆคน"
สิ้นเสียงของอาจารย์ประจำชั้น บรรดานักเรียนในห้องต่างพากันเก็บสัมภาระข้าวของ
เตรียมพร้อมที่จะกลับบ้านทันที
"โนวกลับบ้านก่อนนะโร เดี๋ยวพรุ่งนี้โนวจะมาหาที่บ้าน"
"อืม... ขอให้ปลอดภัยนะ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นก็โทรมาบอกได้นะ..."
"อืม... ไปล่ะ บ๊ายบาย"
แล้วสโนว์ก็หอมแก้มโรทันหนึ่งทีก่อนจะเดินจากไป...
"เฮ้อ... ใจจริงก็เริ่มสงสัยหน่อยๆแล้วว่าตัวเองทำถูกหรือเปล่า... แต่เอาเถอะ..."
โรทันถอนหายใจก่อนจะดำเนินตามแผนการทันที...
"เนโกะ!"
"หืม? มีอะไรเหรอโรทัน?"
เนโกะ สาวน้อยผู้ชำนาญคอมพิวเตอร์ที่สุดในห้องหันมาทางต้นเสียง
ในมือเธอกำลังถือโดฯยูริที่มักจะเห็นเธออ่านประจำ เธอมักจะอ่านโดฯจนเลยเวลาเลิกเรียนประจำ...
"ก็ ช่วยเช็คมือถือให้หน่อยสิ... ช่วงนี้รวนบ่อยหรือเกิน..."
เนโกะวางโดฯที่กำลังอ่านอยู่ก่อนจะบ่นสั้นๆ
"เฮ้อ... เก่งคอมไม่ได้แปลว่าจะซ่อมโทรศัพท์ได้นะ... แต่เอามาให้เช็คก่อนก็ได้.... เพื่อจะซ่อมให้ได้น่ะ..."
โรทันจึงยื่นมือถือให้เนโกะดู เนโกะหยิบมือถือของโรทันมาและก็เริ่มตรวจเช็คทันที...
"อืม... เท่าที่ดูแล้วเนี่ย..."
ผลั่ก!!!
โรทันใช้ไม้กวาดฟาดใส่ก้านคอของเนโกะที่ไม่ทันระวังเต็มๆ เธอสลบไปในทันที...
"อา... ทำลงไปจนได้สินะ... แต่มาถึงขั้นนี้ก็ไม่มีย้อนกลับล่ะ..."
โรทันพาร่างไร้สติของเนโกะไปยังบ้านของเธอก่อนจะวางร่างของเนโกะลงกับเตียง
แล้วก็ลงมือรื้อค้นบ้านของเนโกะทันที...
"นี่มัน... หรือว่า?"
โรทันสะดุดตากับขวดน้ำยาขวดหนึ่ง มันติดฉลากไว้ว่า "อันตราย... ห้ามดื่มเป็นอันขาด"
และเมื่อเขาพลิกฉลากมาดูก็ต้องตกใจ...
"ชาวาย รุ่นพิเศษ ออกฤทธิ์นาน 2 ชั่วโมง คำเตือน : ห้ามใช้เกินขนาด"
โรทันถอนหายใจก่อนจะพูดแบบปลงๆว่า
"ไอ้นี่สินะ... ต้นเหตุของเรื่องที่ทำให้ฉันต้องมาที่นี่... ไม่นึกเลยว่าจะเป็นคนอย่างนี้จริงๆน่ะ...
แค่ชอบอ่านโดฯยูริ กับเป็นเจ้าแม่ยูริคอยจิ้นผู้หญิงในโรงเรียนนี่ยังพอรับได้นะ... แต่เล่นทำ"ยูริ"จริงๆนี่มัน...
แถมทำกับใครไม่ทำ มาทำกับโนวของฉันมันก็... คงต้องสั่งสอนกันซักทีล่ะ..."
.
.
.
"หืม... "
เนโกะเริ่มได้สติแล้ว เธอแปลกใจในทันทีที่พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงของตัวเอง...
"ม... เมื่อกี้... ฉันกำลังเช็คมือถือให้โรทันอยู่นี่? แล้วทำไมถึง..."
และเมื่อเธอเดินไปถึงห้องครัวก็ต้องตกใจทันทีที่เห็นโรทันกำลังถือขวด"ชาวาย"อยู่...
"ย... หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!! อย่ายุ่งกับขวดนั่น!!!"
เนโกะหยิบมีดทำครัวที่อยู่แถวนั้นมาแล้วพุ่งเข้าไปหาโรทันในทันที...
"ชิ... ฟื้นเร็วกว่าที่คิดแฮะ... แถมดูแล้ว... กะจะฆ่ากันเลยทีเดียว... ไอ้"ชาวาย"นี่คงจะสำคัญมากสินะ..."
"โรทัน!!! เตรียมไปฟื้นอีกทีที่โรงพยาบาล ไม่ก็โลงศพซะเถอะ!!!"
"อย่างที่เขาว่าเลยนะ... ว่าเวลาที่ผู้หญิงโมโหน่ะ... น่ากลัวยิ่งกว่าอะไรเลยล่ะ..."
โรทันวางขวดชาวายลงก่อนจะหยิบตะหลิวกับกระทะแถวนั้นมาเตรียมพร้อมทันที
วืด!!! เคร้ง!!! ปึก!!! เคร้ง!!!
เนโกะพุ่งเข้ามาแล้วใช้มีดไล่ฟันโรทันอย่างต่อเนื่อง โรทันใช้กระทะแทนโล่รับมีดไว้ได้หมด
ในขณะที่มืออีกข้างก็ถือตะหลิวฟาดใส่เนโกะเช่นกัน เนโกะกลิ้งตัวหลบตะหลิวก่อนจะซัดมีดในมือใส่โรทัน
โรทันตั้งกระทะบล็อกมีดไว้ทัน เนะโกะหยิบสากไม้ขึ้นมาแล้วกระโดดฟาดสากไม้ใส่กระทะในมือโรทันเต็มๆ
ตึง!!!
"ตราบใดที่ฉันยังมีกระทะ เธอก็ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก..."
"แน่ใจ?"
ผัวะ!!!
เนโกะหมุนตัวก่อนจะตวัดเท้าใส่มือโรทันข้างที่ถือกระทะทันที โรทันชะงักไป
กระทะหลุดจากมือของเขาแล้ว เนโกะจึงขว้างสากไม้ใส่หัวของโรทันในทันที...
ปึก!!! ผลั่ก!!!
โรทันใช้ตะหลิวตั้งกันสากบินได้อย่างเฉียดฉิว เนโกะเห็นอย่างนั้นก็เตะงัดตะหลิวของโรทันจนหลุดมือไป
ก่อนที่เนโกะจะถีบโรทันจนกระเด็นไปติดกำแพง เนโกะหยิบมีดขึ้นก่อนจะพุ่งเข้ากระซวกโรทัน...
ฟ้าว!!! ตุ้บ!!!
โรทันกลิ้งตัวหลบมีดก่อนจะกลิ้งกลับมาพร้อมกับใช้เท้าฟาดก้านคอของเนโกะจนกระแทกกับพื้นอย่างแรง
เนโกะจุกไป โรทันจึงรีบลุกก่อนจะพุ่งไปหยิบขวดชาวายขึ้นมาในทันที
เนโกะเห็นท่าไม่ดีจึงหยิบมีดขึ้นมาแล้วพุ่งเข้าไปหาโรทันอีกรอบ...
"วิ่งไม่กลัวพวกเศษข้าวของที่เกลื่อนพื้นเลยนะ..."
"หุบปากแล้วก็เตรียมตายได้แล้ว!!!"
โรทันวิ่งเข้าหาเนโกะเช่นกัน... เนโกะเตรียมมีดในตำแหน่งที่จะกระซวกหัวใจของโรทัน
ในทันทีที่เธอประชิดเขาได้
"เสียใจ... ฉันเรียนวิธีการรับมือกับพวกบ้าเลือดมาจาก"ไอ้บ้า"นั่นแล้วล่ะ..."
โรทันกระโดดเบี่ยงตัวไปจากคมมีด เนโกะที่เบรคไม่ทันก็กระแทกเข้ากับแขนของโรทันอย่างจัง...
"อุ๊บ!"
โรทันรีบล็อกคอแล้ววิ่งเปลี่ยนตำแหน่งไปด้านหลังของเนโกะทันที...
"โรทัน... นายต้องการอะไรกันแน่..."
"คิดบัญชี... เรื่องที่เธอทำกับโนวยังไงล่ะ!"
แล้วโรทันก็เปิดขวดชาวายแล้วกรอกชาวายทั้งขวดใส่ปากของเนโกะทันที...
"ม... ไม่นะ..."
โรทันปล่อยร่างของเนโกะ เนโกะอยู่ในสภาพที่อ่อนแรงจากผลของชาวายทันที
"นี่นายคิดจะ..."
โรทันขว้างขวดชาวายทิ้งก่อนจะหันหลังตอบอย่างเย็นชา
"ไม่... ฉันไม่ทำอย่างนั้นกับคนอย่างเธอหรอก... ฉันจะปล่อยให้เธออยู่ในสภาพนั้นไปซักพักแหละ...
เพราะถ้ารวดเดียวหมดขวดหนึ่งล่ะก็... ไม่ได้ออกฤทธิ์แค่สองชั่วโมงแน่ๆ... เฮ้ย!!!"
เนโกะกระโดดกอดคอโรทันก่อนจะจับเขากดลงกับพื้นทันที เนโกะในตอนนี้ไม่มีสติเหลืออยู่แล้ว...
"ซวยล่ะ... ยามันนอกจากจะออกฤทธิ์นานขึ้นแล้ว มันยังทำให้ออกฤทธิ์แรงขึ้นด้วยเรอะ!!!"
"โรคุง..."
"บ้าเอ๊ย!!! ฉันจะรอดไหมเนี่ย? เอ๊..."
โรทันสังเกตเห็นสากไม้ที่เนโกะขว้างใส่เขาเมื่อครู่... เขาจึงเอื้อมมือไปเพื่อหยิบมันในทันที...
"ไม่ปล่อยให้หนีไปได้หรอก... โรคุง..."
เนโกะใช้มือของเธอปัดสากไม้ออกไปทันที... แต่โรทันกลับยิ้มแล้วพูดสั้นๆ
"แต่... ฉันคงไม่อยากกลายเป็นสามีของเธอแบบโดนจับกดหรอกนะ!!!"
ผัวะ!!!
โรทันใช้มือขวาที่เนโกะไม่ได้ล็อกไว้กับพื้นชกหน้าของเนโกะก่อนจะถีบเนโกะกระเด็นไปแล้วแล้วรีบวิ่งทันที
"ตัวใครตัวมันแล้วไงล่ะเฮ้ย!!! ไม่น่ากรอกหมดขวดเล้ย!!!"
"จะไปไหนเหรอ"ที่รัก"ของเนโกะ?"
"ฉันเป็น"ที่รัก"ของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!!!!"
เนโกะกระโดดตามโรทันไปอย่างรวดเร็ว โรทันกระโดดถีบประตูก่อนจะวิ่งกลับบ้านอย่างเสียขวัญ...
"ให้ตายเถอะ!!! เนโกะที่ฉันเคารพนับถือ... หมดกัน!"
"ว้า... หนีไปได้แฮะ... แย่จังเลย..."
เนโกะพูดก่อนจะปิดบ้านแล้วจัดการข้าวของที่รกอยู่เต็มบ้านให้เรียบร้อย...

อีกด้านหนึ่ง...

"อา... พังอีกแล้ว... งานนี้คงต้องให้เนโกะซ่อมให้อีกแล้วสินะ..."
เคย์ยะ เพื่อนร่วมชั้นของเนโกะพูดขึ้นเมื่อเห็นคอมของเขาขึ้น
"Blue Screen of the Death" เป็นรอบที่ 3 ของวัน...
เขาจัดการปิดคอมแล้วเดินไปที่บ้านของเนโกะทันที...
.
.
.
"เนโกะ! ว่างไหม? มาซ่อมคอมให้ฉันที มันพังอีกแล้ว!!!"
เคย์ยะตะโกนเรียกเพื่อนของเขา โดยไม่ได้รู้เลยว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับเขา...
"หืม... อ้าว! เคย์ยะเองเหรอ? เข้ามาก่อนสิ"
เนโกะเดินมาเปิดประตูให้เคย์ยะก่อนที่เธอจะพาเคย์ยะเข้าบ้