[Fic] Snowfield Flower Ep.4 Part 1

posted on 03 Feb 2013 17:44 by rotund-danmaku in Fanfic, Other
หลังจากที่หายไปนานมากเพราะ จขบ. ติดดอทฯสองขั้นหนักมาก...
จัดไปให้หายคิดถึงเลย
(มีคนเคยคิดถึงด้วยเหรอ?)
 
Snowfield Flower Ep.4 Part 1
 
Chapter.4 Part 1

"เอาล่ะ... มาถึงแล้วสินะ"
ตำรวจสากลที่มีนามแฝงว่าเมย์เดย์กล่าวขึ้นเมื่อเขายืนอยู่หน้าตึกๆหนึ่ง
ตึกแห่งนี้เป็นที่ๆเมย์เดย์ได้ข้อมมูลมาว่าเป็นซ่องสำหรับขายบริการของพวกมือสังหาร
ส่วนสาเหตุที่พวกมันเลือกที่จะมาเปิดซ่องในย่านนี้เพราะที่นี่เป็นย่านกลางคืนที่ใหญ่มากแห่งหนึ่ง
มีสถานบริการมากมายเปิดอย่างหนาแน่น และด้วยความที่เจ้าของย่านนี้เป็นคนที่มีอำนาจมาก
ตำรวจเลยไม่เคยแม้แต่คิดที่จะย่างกรายเข้ามาในเขตนี้เลยแม้แต่น้อย
(ยกเว้นในกรณีที่ตำรวจจะมาเพื่อเที่ยวซะเองน่ะนะ -*-)
เมย์เดย์ลงมือปลอมตัวเป็นคนธรรมดาได้อย่างแนบเนียนมาก 
พวกลูกน้องของมือสังหารที่เดินสังเกตการณ์กันทั่วย่านนี้ดูไม่ออกกันซักคนว่ามีสายสืบแอบเข้ามา
"เชิญครับท่าน"
พนักงานต้อนรับของซ่องออกมาต้อนรับลูกค้าอย่างที่ทำเป็นประจำ เมย์เดย์พูดกับพนักงานต้อนรับว่า
"น้อง จัดสาวๆที่เป็นทีเด็ดของที่นี่มาให้พี่คนหนึ่งทีซิ"
พนักงานรับแขกก้มหัวคำนับก่อนจะพูดช้าๆว่า
"ขอโทษด้วยครับพี่ บรรดา "Hot Item" ของที่นี่โดนจองไปหมดแล้วครับพี่"
เมย์เดย์ทำหน้าเซ็งนิดหน่อยก่อนจะพูดต่อว่า
"อา... แย่จริงๆ แล้วยังเหลือใครบ้างล่ะ?"
พนักงานต้อนรับทำท่าทางครุ่นคิดซักพักก่อนจะดีดนิ้วแล้วพูดว่า
"อา... วันนี้พี่โชคดีจริงๆครับ มี New Item เข้ามาสดๆร้อนๆวันนี้นี่เอง ยังไม่มีใครแตะต้องเลยซักคน
สดๆใหม่ๆซิงๆเลยพี่ สนไหม?"
เมย์เดย์ทำสีหน้าครุ่นคิดพักหนึ่ง ก่อนที่เขาจะตบไหล่พนักงานต้อนรับแล้วพูดว่า
"เอาสิ! นำทางพี่ไปเลย น้องชาย!"
"ทางนี้ครับพี่"
พนักงานต้อนรับนำทางเขามายังห้องพักในอาคารแห่งนี้
บรรยากาศของมันแย่มากจนแม้แต่เมย์เดย์ยังรู้สึกกระอักกระอ่วน
ไม่ว่ากลิ่นของน้ำหอมหรือน้ำยาปรับอากาศก็ตาม มันก็ไม่สามารถปกปิดบรรยากาศแย่ๆนี่ได้...
"ถึงแล้วพี่ ขอให้มีความสุขนะพี่"
พนักงานต้อนรับขว้างกุญแจของห้องตรงหน้าให้เมย์เดย์ เมย์เดย์รับมันได้อย่างแม่นยำก่อนจะพูดว่า
"ขอบใจนะน้อง เดี๋ยวขากลับพี่จัดทิปให้"
แล้วพนักงานต้อนรับก็เดินกลับไปยังล็อบบี้ชั้นล่างอีกครั้ง...
เมย์เดย์มองประตูห้องอย่างใจชื้นมา อีกไม่นานเขาก็จะได้ออกไปจากที่นี่แล้ว
"เราต้องทนไว้ ถึงมันจะรู้สึกแย่แค่ไหนก็ตาม แต่มันคืองานของเรา"
ตำรวจสากลให้กำลังใจตนเอง ก่อนที่เขาจะไขกุญแจเข้าไปในห้อง...
กริ๊ก!
"..."
เมื่อเมย์เดย์เดินเข้าไปในห้องก็พบกับสาวน้อยที่ดูแล้วอายุน่าจะเพียง 14 - 15 ปีนั่งร้องไห้อย่างน่าสงสาร
เมย์เดย์ถึงกับถอนหายใจในความน่าสังเวชของสังคมมนุษย์ที่เลวร้ายลงทุกวันๆ แม้แต่เด็กสาวตัวเล็กๆคนหนึ่งพวกมันก็ยังเอามาทำแบบนี้ได้...
"ใคร? อย่าเข้ามานะ!"
สาวน้อยคนนั้นลุกขึ้นมาจากเตียงพลางหยิบโคมไฟมาเพื่อป้องกันตัวทันที
เมย์เดย์ปิดประตู ล็อคกลอนอย่างดีแล้วเอาอุปกรณ์เข้าไปเสริมกลอนอีกชั้นก่อนจะเอานิ้วชี้แตะปากเพื่อบอกให้สาวน้อยเงียบก่อน
แต่ว่าสาวน้อยก็ตอบสนองคำขอของเมย์เดย์ด้วยโคมไฟที่ลอยมาทางหัวของเมย์เดย์ทันที...
พอเมย์เดย์ได้เห็นใบหน้าของสาวน้อยคนนั้นเมย์เดย์ก็อึ้งจนทำอะไรไม่ถูก... เขาทำงานมามากมายหลายภารกิจ
แต่เพิ่งรู้สึกหวั่นไหวในใจก็คราวนี้แหละ... เมย์เดย์ตกหลุมรักสาวน้อยคนนี้เข้าให้แล้ว...
เพล้ง!!!
แต่โคมไฟที่กระแทกใส่หัวของเขาเต็มๆ ก็ให้เขาได้สติว่าเขาควรทำงานต่อจะดีกว่า...
"ถ้ายังคิดจะเข้ามาอีกละก็... เค้าจะเอามีดเสียบให้ตายเลย!!!"
สาวน้อยคนนั้นหยิบมีดปอกผลไม้แถวนั้นขึ้นมาด้วยสีหน้าโกรธมาก
เมย์เดย์ปัดหัวที่โดนเศษกระจกโคมไฟปักจนมีเลือดไหลออกมาก่อนจะทำสีหน้าจริงจังแล้วพูดสั้นๆ
"งั้นก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ... จำเป็นต้องใช้ความรุนแรงเล็กน้อยแล้วละ..."

อีกด้านหนี่ง... บริเวณหน้าโรงแรมของพวกมือสังหาร...

"เฮ้อ... ตั้งแต่ไปฆ่าไอ้บ้านั่น ชีวิตฉันก็มีแต่เรื่องวุ่นวายเต็มไปหมดเลย... ให้ตายเถอะ น่าเบื่อจริงๆ
ถึงจะบอกว่าได้มาเที่ยวต่างจังหวัดก็เถอะ แต่ให้มานั่งระวังศัตรูที่พร้อมจะฆ่าคุณได้ทุกเมื่อนี่มันก็..."
โรทันบ่นอย่างเซ็งๆ เสาร์นี้แทนที่เขาจะได้พักก็กลายเป็นว่า...
อากิรุ หรือ ชื่อจริงๆว่าอรัญ ตำรวจสากลอีกคนดันขอให้เขาเป็น"กองกำลังเสริม+ต้นทาง"ให้เมย์เดย์ไปเสียได้
ส่วนสโนว์เองก็บอกว่าจะไปหาญาติที่ต่างจังหวัด เขาเลยไม่มีอะไรทำ
นอกจากมานั่งๆนอนๆตามคำสั่งของอรัญเท่านั้น...

ก่อนหน้านั้นไปหนึ่งวัน... ที่บ้านของโรทัน...

"น่า... ไปเถอะนะ... ฉันรู้สึกว่านายควรจะไป ฉันมีลางสังหรณ์ว่าอย่างนั้นนะ"
"แล้วทำไมผมต้องไปยุ่งกับพวกมันด้วยล่ะ? ทั้งที่คุณเมย์เดย์ก็บอกแล้วว่าผมไม่ควรจะไปยุ่งกับพวกมันอีก"
"..."
"แต่ก็นั่นแหละนะ... ถ้าผมไม่ได้ถอนรากถอนโคนไอ้พวกชั่วๆที่ทำให้โนวและอีกหลายๆคน
ต้องมาประสบเคราะห์กรรมที่เกินกว่าสาวน้อยคนหนึ่งจะทนรับได้ล่ะก็ นอนตายตาไม่หลับแหงๆ"
"งั้นก็แปลว่า..."
"ผมรับงานนี้ก็ได้ แต่เพราะว่าโนวไม่อยู่หรอก... ว่าก็ว่าเถอะ ลุงเป็นตำรวจสากล
ลุงรับประกันความปลอดภัยของโนวได้หรือเปล่าล่ะ เพราะโนวไปหาญาติที่ต่างจังหวัด
ซึ่งผมตามไปดูแลไม่ได้ เกิดไอ้พวกนรกนั่นมันตามไปรังควานโนว..."
"รับประกันได้แน่นอน"
แล้วอรัญก็ยกมือถือของเขาขึ้นมาเจรจากับเพื่อนตำรวจสากล
เพื่อให้คอยจับตาและรักษาความปลอดภัยให้สโนว์ทันที
"หมดปัญหาแล้วใช่ไหม?"
โรทันพยักหน้าก่อนจะเก็บข้าวของเตรียมเดินทางทันที และที่เขาจะขาดไม่ได้เลย...
"ถึงมันจะดูไม่สร้างสรรค์ไปซักหน่อยที่เราจะพกของแบบนี้ไว้กับตัวก็เถอะ... แต่เหตุการณ์มันบังคับนี่...
ถ้าไม่มีอะไรป้องกันตัวก็ซวยกันพอดี แถมจะเอาของมีคมไปก็ไม่ได้ โดนด่านตรวจสนามบินเสยเอากันพอดี..."
แล้วโรทันก็มองกระบี่ไม้เล่มหนึ่งในกระเป๋าของตนเองพลางถอนหายใจ...
.
.
.
กลับมาที่ปัจจุบัน...

"ทางนี้ไม่ได้อยากมาแถวนี้หรอก แต่ว่าบ้านของแม่ดันต้องผ่านย่านนี้น่ะสิ อยู่ใกล้ๆทางนี้ไว้นะ"
"อื้อ"
เคย์ยะจูงมือเนโกะเดินผ่านย่านนั้นไป เพราะเรื่องที่เคย์ยะกับเนโกะไปทำอะไรกันนั้น
เคย์ยะอยากจะจัดการทุกอย่างให้เป็นทางการไปเลยเพื่อจะได้ตัดปัญหาคนอื่นครหานินทา
เขาเลยจะพาเนะโกะมาให้แม่ของเขารู้จัก และก็จะได้ขอแต่งงานให้เป็นเรื่องราวไปเลย...
ทั้งคู่เดินจูงมือกันไปจนกระทั่งเคย์ยะสังเกตเห็นโรทันนั่งเซ็งอยู่ในตรอกข้างโรงแรมที่เมย์เดย์ทำภารกิจอยู่...
"คนๆนั้นมัน... จากท่าทางแบบนั้น ใช่แน่ๆ..."
เคย์ยะจูงมือเนโกะเข้ามาดูจนเห็นโรทันชัดพอที่จะมั่นใจว่า เป็นโรทันแน่ๆ...
"นาย..."
โรทันหันมาทางต้นเสียง แต่ก็พบเคย์ยะเหวี่ยงหมัดใส่หน้าเขาไปแล้ว...
ผัวะ!!!
โรทันกระเด็นไป ก่อนที่เขาจะพยุงร่างของเขาขึ้นมา เมื่อเขาเห็นคนที่ต่อยเขา
โรทันก็มีสีหน้าแปลกใจอย่างเห็นได้ชัด
"เคย์... ยะ? และก็เนโกะ?"
"เอาไปอีกซักหมัดเถอะ!!!"
เคย์ยะเหวี่ยงหมัดใส่โรทันอีกรอบ แต่คราวนี้โรทันปัดหมัดไปได้ก่อนจะถามด้วยสีหน้าเรียบเฉยอย่างเย็นชาว่า
"ทำไม? นายมาที่นี่ได้ยังไง? และมีเรื่องข้องใจอะไรกับฉัน?"
เคย์ยะชี้หน้าโรทันก่อนพูดด้วยสีหน้าโมโหอย่างเห็นได้ชัดว่า
"ทางนี้น่ะไม่มี... แต่คนข้างๆมียังไงเล่า!!! นายกล้าดียังไงรังแกผู้หญิงคนหนึ่งได้ถึงขนาดนี้!!!
นายยังเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือเปล่า!!!"
แล้วเคย์ยะก็พุ่งเข้ามาก่อนจะเหวี่ยงหมัดใส่โรทันรัวๆ โรทันหลบได้ก่อนจะพูดว่า
"ออ... เรื่องของเนโกะสินะ... ฉันจะบอกอะไรให้อย่างนะ... เพราะเนโกะมารังแกโนวก่อนหรอกเฟ้ย!"
"เหตุผลแค่นั้น... สำหรับทางนี้มันฟังไม่ขึ้นหรอก นายแก้แค้นรุนแรงเกินไป
นายทำให้เธอเสียสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดของเธอไป โชคยังดีที่เธอเป็นของฉัน ไม่ใช่คนอื่น!!!!"
แล้วเคย์ยะก็พุ่งเข้าฟันศอกใส่หน้าโรทันเต็มๆ โรทันพยุงตัวขึ้นอีกครั้ง
พลางเช็ดเลือดที่ปากของเขาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง...
"งั้นเหรอ... นายมีอะไรกับเนโกะแล้วสินะ... งั้น... วิธีที่จะทำให้นายเงียบได้...
ก็มีแค่อัดนายให้น็อคอย่างเดียวแล้วล่ะ"
"เออสิ!!! และทางนี้ก็จะแต่งงานกับเนโกะแล้วด้วย กำลังจะมาคุยกับผู้ใหญ่อยู่
แต่ก็มาเจอตัวต้นเรื่องซะก่อน...  เพราะงั้น...
ทางนี้ขอซัดตัวต้นเหตุให้เละก่อนละกันนะ!!!"
แล้วทั้งคู่ก็พุ่งเข้าไปต่อยกันโดยที่เนโกะได้แต่ยืนดูแบบไม่สามารถเข้าไปห้ามได้แล้ว...

กลับมาที่เมย์เดย์...

"ก็บอกให้เงียบก่อนนะ... ฉัน..."
"ไม่ต้องมาแก้ตัวเลย!!! ผู้ชายสมัยนี้มันก็แบบนี้แหละ!!! เค้าจะฆ่าให้ตายเลยคอยดู!!!"
แล้วสาวน้อยคนนั้นก็วิ่งเข้ามาหาเมย์เดย์พร้อมกับมีดในมือทันที
"เฮ้อ..."
เมย์เดย์ถอนหายใจแล้วเบี่ยงตัวหลบมีดก่อนที่จะปัดมีดหลุดจากมือของสาวน้อยอย่างชำนาญ
สาวน้อยคนนั้นนิ่งไปในทันทีที่เมย์เดย์ปัดมีดออกจากมือของเธอ เธอทรุดลงกับพื้นก่อนที่จะเริ่มร้องไห้...
"พ่อ... แม่... หนูคงมาได้แค่นี้... อีกไม่นานหนูก็จะไม่บริสุทธิ์แล้ว..."
แล้วเธอก็ชี้หน้าเมย์เดย์แล้วพูดทั้งน้ำตาว่า
"ฟังนะคนบ้า!!! นายอาจจะได้ครั้งแรกของฉันไป... แต่นายไม่มีทางได้หัวใจฉันหรอก...
เอาซิ!!! จะทำอะไรก็ทำเลย!!! ฉันสู้นายไม่ได้แล้ว!!!"
เมย์เดย์นั่งลงก่อนจะเขียนบางอย่างใส่กระดาษแล้วยื่นให้สาวน้อยคนนั้น
"เอาไปอ่านซะ... แล้วเธอจะเข้าใจทุกเรื่องเอง... แต่ห้ามพูดอะไรออกมาล่ะ..."
สาวน้อยคนนั้นปาดน้ำตาก่อนจะหยิบกระดาษออกมาอ่าน...
"นี่นาย..."

[ขอโทษที่ทำให้ตกใจ เราเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจสากล โค้ดเนมเมย์เดย์
เรามาเพื่อที่จะมาสืบเรื่องของสถานที่บ้าๆนี่
เพื่อที่จะจัดการกับพวกมันและที่นี่ซะ ฉันจึงแฝงตัวเข้ามาในนี้ ไม่ต้องห่วง...
เธอจะปลอดภัยแน่ ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรเธอเด็ดขาด
ฉันสัญญา...
- ตำรวจสากล เมย์เดย์]

เมย์เดย์พยักหน้าก่อนจะพูด
"ใช่... แต่อย่าเพิ่งพูดอะไรออกมานะ... ตอนนี้ฉันได้พยานยืนยันแล้วล่ะว่าพวกมันทำแบบนี้จริง...
ตอนนี้ก็ต้องสืบหาว่ามันเก็บเด็กสาวไว้ที่ไหน"
"น... หนูพอจะรู้นะคะ... คุณ..."
"เรียกฉันว่าเมย์เดย์ก็พอแล้วล่ะนะ... เอ่อ..."
"หนูชื่อพิณคะ"
"โอเคๆ พิณ... เล่าทุกอย่างที่เธอรู้หรือจำได้เกี่ยวกับที่นี่เลยนะ"
แล้วพิณก็เล่ารายละเอียดของที่นี่กับสถานที่ๆเก็บเด็กสาวไว้อย่างชัดเจน
เมย์เดย์จดรายละเอียดพลางพยักหน้า
"เอาละ... ขอบใจมากนะพิณ..."
สาวน้อยเริ่มหน้าแดงก่อนจะพูดด้วยเสียงตะกุกตะกักพลางดึงแขนเสื้อของเมย์เดย์...
"ม... เมย์เดย์..."
ชายหนุ่มนิ่งไปในทันทีที่สาวน้อยดึงชายเสื้อของเขา ใบหน้าเขาก็เริ่มเป็นสีแดงเช่นกัน...
"ม... มีอะไรงั้นเหรอ... พิณ?"
"คือ... จริงอยู่ที่หนูรู้ว่าเมย์เดย์จะพาหนูหนีไปได้... แต่..."
พิณดึงร่างของเมย์เดย์ที่นิ่งสนิทราวกับรูปปั้นมาวางไว้บนเตียง
ก่อนที่เธอจะคร่อมร่างของเมย์เดย์แล้วพูดสั้นๆว่า
"ครั้งแรกของหนู.... ขอเป็นเมย์เดย์นะ..."
เมย์เดย์ตอบอะไรไม่ถูกเลย ร่างกายของเขานิ่งสนิทราวกับว่ามันกลายเป็นหินไปหมดแล้ว
เขาหลับตาลงในขณะที่พิณกำลังจะก้มลงมาจูบเขาอย่างช้าๆ
.
.
.
"ชิ... เห็นวันๆอยู่แต่กับคอมฯ นิ่งสนิทเหมือนคนไม่มีชีวิตชีวา แต่หมัดหนักใช่เล่นนี่นา..."
"อย่ามองทางนี้แค่นั้นสิ... โรเองก็เถอะ... ที่ได้ข่าวลือแว่วๆว่าไปอัดพวกนักเลง
จนหัวโจ๊กสลบคามือนี่ก็เรื่องจริงสินะ..."
"มันแน่อยู่แล้ว!!! ใครยุ่งกับโนวมันจะต้องอยู่ในสภาพนั้นแหละ!!!"
ฟ้าว!!!
แล้วหมัดของโรทันก็พุ่งเข้าใส่เคย์ยะอีกครั้ง ทางด้านเคย์ยะก็ต่อยสวนออกไปอย่างไม่มีใครยอมใคร
ทั้งคู่ตะลุมบอนกันจนมีเสียงดังไปทั้งบริเวณนั้น ทางพวกรปภ.ที่ดูแลหน้าโรงแรมนั้นเมื่อเห็นโรทันก็จำหน้าได้
จึงรีบแจ้งไปยังศูนย์ย่อยของคณะฯทันที เพียงชั่วพริบตาเดียวทั้งเขตนั้นก็เต็มไปด้วยพรรคพวกของคณะฯแล้ว...
ปัง!!!
เสียงปืนดังขึ้นมา ทำให้โรทันกับเคย์ยะที่ต่อยกันอยู่ชะงักไปในทันที
เมื่อทั้งสองคนมองไปรอบๆก็พบว่าพวกเขาถูกคนของคณะล้อมเอาไว้แล้ว...
"โรทัน... ทำไมคนพวกนี้?"
เคย์ยะถามด้วยความสงสัย เพราะสายตาของพวกคณะฯมองมาทางโรทันคนเดียว
ราวกับอาฆาตแค้นกันมานานมากแล้ว
"เหอะๆ พวก"คู่กรณี"ของฉันเองน่ะ..."
"หมายความว่ายังไงกัน? เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?"
เนโกะถามขึ้นมาบ้าง สีหน้าของเธอดูซีดลงอย่างเห็นได้ชัด
"ใช่... แต่จะให้เล่าตอนนี้ก็คงจะไม่ทันแน่... เคย์ยะ... นายอยากตายตรงนี้หรืออยากจะรอดไปล่ะ?"
"ถามอะไรไม่รู้เรื่องเลยนะโร... ทางนี้อยากจะรอดอยู่แล้ว... เพราะเนโกะจะขาดทางนี้ไปไม่ได้หรอกนะ"
"เออๆ เรื่องนั้นฉันเข้าใจความรู้สึกดี... งั้นฉันจะทะลวงฟันพวกมันล่ะนะ..."
โรทันพูดจบก็เปิดเป้สะพายข้างของเขาก่อนที่จะหยิบกระบี่ไม้ออกมา
ด้วยสีหน้าพร้อมฟาดฟันทุกอย่างที่ขวางหน้าให้กระจุย...
เคย์ยะเองก็หยิบท่อนเหล็กที่อยู่แถวนั้นมาแล้วจับมือเนโกะก่อนจะพูดกับเนโกะว่า
"ไม่ตองห่วงนะ ทางนี้จะพาเนโกะออกไปให้ได้ ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ทางนี้จะเป็นคนปกป้องเนโกะเองนะ..."
โรทันส่ายหัวก่อนจะพูดตัดบทว่า
"ไว้หวานกันทีหลัง พวกมันมีปืนด้วยนะเออ ระวังตัวด้วย..."
"นิดๆหน่อยๆไม่ได้เลยนะ อย่าให้ทางนี้เห็นตอนหวานกับโนวล่ะ..."
"ชิ..."
แล้วโรทัน,เคย์ยะและเนโกะก็วิ่งเข้าไปทางกลุ่มพวกคณะฯ
แล้วลงมือไล่ฟาดพวกที่ขวางทางให้กระเด็นไปให้หมด
ทั้งสามคนวิ่งฝ่าวงล้อมมาได้จนถึงบริเวณถนนใหญ่
ก็พบว่าพวกเขาถูกพวกคณะมือสังหารระดับสูงถือปืน M4 ล้อมไว้หมดทุกด้านแล้ว
"หมดทางหนีแล้วล่ะนะ... โรทัน... การละเล่นของนายมันจะจบลงที่นี่แหละ..."
สิ้นเสียงนั้นพวกมือปืนก็หลีกทางให้ชายคนหนึ่งเดินผ่านมาอย่างสง่างาม
โรทันมองเพียงครั้งเดียวก็รู้ได้ในทันทีว่าคนๆนี้ไม่ใช่พวกลูกน้องระดับธรรมดาๆแน่
พวกเขาตกอยู่ในที่นั่งลำบากแล้ว
.
.
.
"พิณ...."
"พี่เมย์เดย์ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น... หนู... รักพี่ที่สุดเลย... ขอบคุณที่มาช่วยหนูนะ..."
"..."
พิณโน้มตัวลงจะจูบกับเมย์เดย์ที่นอนหลับตานิ่งแล้ว เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าสำหรับทั้งคู่...
กริ๊ง!!!!!!!!!
เสียงมือถือของอเดย์ดังขึ้น ทำให้ทั้งคู่ชะงักไปในทันที เมย์เดย์รีบหยิบมือถือขึ้นมาอย่างหงุดหงิดแล้วพูดว่า
"ใคร? มีธุระอะไร?"
แต่เสียงที่ตอบเมย์เดย์มาก็ทำให้เขาต้องรีบดึงมือถือออกจากหูของเขาก่อนที่แก้วหูของเขาจะระเบิดทันที
"เมย์เดย์เหรอ!!!!! มัวทำอะไรอยู่เนี่ย!!!!!!! นายไม่รู้เรอะว่าตอนนี้พวกมันล้อมตึกไว้หมดแล้ว!!!!!
พวกมันน่าจะรู้แล้วว่านายมาที่นั่น รีบหนีออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!!!"
"ว่าไงนะ? อิซึมากิ!!!"
"ไม่มีทวนซ้ำแล้ว!!! ฉันขอสั่งให้นายรีบออกมาจากที่นั่นเดี๋ยวนี้!!!
ไม่ว่านายจะกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มหรือเล่นจ้ำจี้อะไรอยู่ก็ตาม!!!!"
ตรู๊ด!!!
อิซึมากิตะโกนลั่นก่อนจะวางสายไป เมย์เดย์ทำสีหน้าตกใจทันที
เมื่อเขาแหวกม่านออกไปก็เห็นพวกมือสังหารยืนอยู่ในย่านนั้นเต็มไปหมด...
แล้วเขาก็ต้องสะดุดทันทีที่เขาเห็นโรทันกับเคย์ยะและเนโกะยืนอยู่กลางวงล้อมของพวกมือสังหาร...
"นั่นมันเด็กคนนั้นนี่!!! มาที่นี่ได้ยังไงกัน... หรือว่า!!!"
เมย์เดย์รีบยกมือถือของเขาขึ้นอีกรอบทันที แต่ยังไม่ทันทีเขาจะทำอะไร
กริ๊ง!!!!!!!!
เสียงมือถือมรณะของเมย์เดย์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขารับสายอย่างเคร่งเครียดเลยทีเดียว
"เมย์เดย์ใช่ไหม?"
"อรัญ... หรือว่า?"
"ใช่... ฉันพาเขามาเอง"
"นายพาเด็กคนนั้นมาทำไม!!!! ฉันบอกว่าฉันไม่อยากให้เขาต้องมาพัวพันกับเรื่องแบบนี้แล้วไม่ใช่เหรอ?"
"ไว้บ่นทีหลัง... เดี๋ยวงานใหญ่ตามแผนของฉันก็จะเริ่มแล้ว"
"?"
"เอาเป็นว่านายพยายามซุ่มอยู่ในตึกนั้นให้เนียนเท่าที่จะเนียนได้ก็แล้วกันนะ
เพราะเดี๋ยวพวกตำรวจก็จะมาแล้วล่ะ"
"นี่นาย..."
"ฉันเตรียมจัดการลบล้างที่นี่เลยล่ะ..."
แล้วอรัญก็วางสาย เมย์เดย์ทำสีหน้าจริงจังก่อนจะหันมาพูดกับพิณว่า
"ระวังตัวนะ... อยู่ใกล้ๆฉันไว้... ตอนนี้เกิดเรื่องใหญ่ที่น่าสนุกเข้าให้แล้วสิ...
ฉันไม่ได้ลุยแหลกมานานแค่ไหนกันแล้วนะ?"
พูดจบเมย์เดย์ก็หยิบปืนออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเขาพลางควงปืนด้วสีหน้ายิ้มเยาะ

กลับมาที่พวกโรทัน...

"นายเป็นใคร?"
โรทันตั้งดาบพร้อมลุยตลอดเวลา ถึงแม้ว่าจะมีปืน M4 นับสิบกระบอกเล็งมาทางเขาก็ตามแต่
ชายคนนั้นสะบัดผมก่อนที่จะพูดด้วยน้ำเสียงแบบเก๊กๆว่า
"ฉันเป็นหนึ่งในบรรดาผู้บริหารของคณะมือสังหาร ชื่อของฉันคือเรซิส..."
"จะพูดแค่นี้ใช่ไหม?"
"อาจจะแค่นี้... เก็บเจ้าตัวแสบนี่ซะ..."
แล้วบรรดามือปืนก็เตรียมยิงปืนใส่โรทัน...
ปังๆๆๆๆ!!!!
เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว เนโกะปิดหูปิดตาด้วยความกลัว
ทางด้านของโรทันกับเคย์ยะเองก็ขยับตัวไม่ได้แม้แต่นิดเดียว...
"ไง... ฝ่ามาได้ขนาดนี้ก็ดีแล้วล่ะ สมแล้วที่ฉันให้นายเป็นต้นทาง ไม่มีใครรู้ซักคนว่าเมย์เดย์อยู่ในนั้นน่ะ"
สิ้นเสียงนั้นพวกมือปืนทั้งหมดก็ล้มลง เรซิสมองไปก็พบว่ามีตำรวจมากมายล้อมเขาเอาไว้แล้ว
"แก... ตำรวจสากล... อากิรุ?"
"เรียกฉันว่าอรัญสิเฮ้ย!!!"
แล้วอรัญก็ขว้างระเบิดมือใส่เรซิสทันทีพลางพูดกับโรทันและคนอื่นๆว่า
"นาย... ฉันเชื่อว่านายทำได้... ฝ่าวงล้อมไปช่วยเมย์เดย์ซะ
การปรากฏตัวของฉันน่าจะทำให้พวกมันระแคะระคายแล้วล่ะว่ามีพวกเราอยู่ในนั้น"
โรทันพยักหน้าก่อนจะวิ่งฝ่าวงล้อมพวกรปภ.ธรรมดาด้วยกระบี่ไม้ทันที
"ส่วนกองกำลังที่เหลืออยู่ บุกเข้าไปช่วยเด็กสาวที่ถูกพวกมันจับตัว วันนี้เราจะถอนรากถอนโคนที่นี่ซะ!!!"
แล้วพวกตำรวจทั้งหมดก็วิ่งไปทางเดียวกับโรทัน
เรซิสหยิบอาวุธของเขาก่อนจะใช้มันเหวี่ยงระเบิดที่อรัญขว้างไปทางกลุ่มตำรวจทันที...
"อ๊ะๆๆ คู่ต่อสู้ของนายคือฉัน..."
อรัญใช้"ด้ายไฟฟ้า"เชิดกองทัพหุ่นยนต์ (ซึ่งจะเรียกว่าหุ่นเชิดที่ทำจากเหล็กก็ไม่ผิดนัก)
ปัดระเบิดของตัวเองจนกระเด็นไป...
บรึ้ม!!!!
จุดที่ระเบิดสัมผัสลงกับพื้นระเบิดอย่างรุนแรงทันที เรซิสทำสีหน้าเสียอารมณ์เล็กน้อยที่โดนขัดจังหวะ
แต่ก็พูดด้วยสีหน้าเรียบง่ายว่า
"จะเอาอย่างนั้นก็ได้... อากิรุ..."
แล้วเรซิสก็เหวี่ยงตะขอเบ็ดซัดไปทางอรัญอีกรอบทันที
"เรียกฉันว่าอรัญเฟ้ย!!! ไปเลย!!!"
อรัญ"เชิด"กองทัพหุ่นเหล็กตั้งรับเอาไว้ก่อนจะหันไปทางเคย์ยะกับเนโกะแล้วพูดว่า
"พวกเธอสองคนเป็นเพื่อนของเด็กคนนั้นใช่ไหม? ฉันจะอธิบายทุกอย่างที่เกิดขึ้นทีหลัง ตอนนี้หลบไปยังที่ปลอดภัยก่อนเถอะนะ
ด้านนี้ฉันจะจัดการเอง"
เคย์ยะพยักหน้าก่อนที่จะจูงมือเนโกะวิ่งหนีไปด้วยกันทันที
.
.
.
"กะไว้แล้วว่าพวกมันรู้ตัวแล้วจริงๆด้วย... ไม่ต้องกลัวนะพิณ ฉันจะปกป้องเธอเอง"
"อืม..."
เมย์เดย์พูดก่อนจะยิงพวกรปภ.ที่ขวางทางจนตายเรียบ
สถานการณ์ในตอนนี้ยุ่งเหยิงอย่างเห็นได้ชัด มีเสียงปืนดังอย่างไม่ขาดสายเลยทีเดียว
"แก... ตายซะ!"
พวกรปภ.โผล่เข้าจากทางด้านหลังก่อนที่จะเล็งปืนใส่เมย์เดย์
ที่กำลังยิงพวกที่อยู่ด้านหน้าอย่างไม่ทันได้มองด้านหลัง
ผัวะ!
"เมย์เดย์!!!"
โรทันฟาดพวกที่โผล่มาทางด้านหลังของเมย์เดย์ก่อนที่พูดกับเมย์เดย์ว่า
"ขอโทษทีที่สุดท้ายก็มายุ่งกับพวกมันอีกจนได้... แต่เอาเถอะ... รีบหนีไปเถอะ
ตอนนี้พวกตำรวจช่วยเด็กสาวที่โดนจับมาได้เกือบจะหมดแล้วนะ และนั่น?"
โรทันเหลือบมองไปทางพิณที่กำลังกอดเมย์เดย์อยู่ เมย์เดย์พูดสั้นๆขัดโรทันว่า
"อะแห่ม... ช่างเถอะ... รีบออกไปก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้ออกไปดีกว่านะ..."
โรทันแซวขัดคอเมย์เดย์อย่างไม่รอช้าว่า
"แหม... ไม่เท่าไหร่เลยนะ..."
"เป็นเด็กเป็นเล็ก..."
เมย์เดย์พยายามจะเบรคโรทันก่อนที่จะโดนลามปามไปมากกว่านี้ แต่ก็โดนสวนมาแบบไม่เกรงใจผู้ใหญ่ว่า
"ฉันมีแฟนก่อนที่นายจะเพิ่งมาหาเอาได้ตอนนี้ก็แล้วกันน่า!"
เมย์เดย์ปริ๊ดขึ้นนิดหน่อย แต่สถานการณ์ปัจจุบันต้องมาก่อน
ทั้งโรทัน,อเดย์และพิณจึงรีบวิ่งออกมาจากโรงแรมนั่นทันที
.
.
.
"แฮ่ก... เนโกะวิ่งไม่ไหวแล้ว... ขอพักก่อนได้ไหม?"
"ทนอีกนิดนะเนโกะ... ใกล้จะถึงบ้านแม่แล้วล่ะ..."
ทั้งเนโกะและก็เคย์ยะวิ่งหนีมาได้พักหนึ่งแล้ว แต่พวกมือสังหารที่กรูกันเข้ามายังเขตนั้นทำให้พวกเขาต้องพยายามเดินอ้อมหนีไปตามตรอกซอกซอย
ทำให้เดินทางไปถึงเป้าหมายได้ช้าลงมาก เนโกะที่วิ่งมานานก็ทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรง...
"เนโกะ!!!"
เคย์ยะพูดอย่างตกใจก่อนที่ยกเนโกะขึ้นมาอุ้มแล้วพูดว่า
"ทางนี้รู้ว่าเนโกะเหนื่อย... แต่เราจะหยุดอยู่ตรงนี้ไม่ได้... เดี๋ยวทางนี้จะอุ้มไปเองนะ เกาะทางนี้ไว้ให้แน่นๆนะ"
เนโกะหอบจนแม้แต่หายใจก็ยังลำบากแล้ว จึงไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่เธอก็กอดเคย์ยะที่อุ้มเธอไว้แน่น
เคย์ยะจึงวิ่งไปต่อทันที โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีคนระดับผู้บริหารอีกคนกำลังรอโอกาสนี้อยู่...
"หึๆ รักกันจริงๆนะ... แต่เดี๋ยวพวกเธอทั้งสองคนจะต้องแยกกันแล้วล่ะ... ตลอดไป..."
แล้วชายคนนั้นก็สะบัดมือเป็นสัญญาณให้ลูกน้องซุ่มล้อมทั้งคู่ไว้ทันที...
 
อา... ที่ทำเป็นพาทเพราะคนเขียนมานาหมดแล้ว... เขียนต่อไม่ไหวแล้ว... ขอพักก่อน...
//สลบ
(คนเขียนมานาเหลือน้อยจนเขียน 18+ ไม่ไหว... ไม่ได้เขียนฟิคมานานมากแล้ว...)

edit @ 3 Feb 2013 18:29:12 by โรทัน ดันมาคุ

edit @ 3 Feb 2013 18:34:06 by โรทัน ดันมาคุ

Comment

Comment:

Tweet